Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Festival ‘So What’s Next‘ brengt enorme veelvoud aan stijlen

CONCERTRECENSIE: Festival ‘So What’s Next’, Muziekgebouw Eindhoven, 1 november 2014
beeld: Eddy Westveer
door: Mathilde Löffler

De programmering van het uitverkochte festival ‘So What’s Next’ dat voor de tweede keer werd gehouden, richt zich op jonge, succesvolle musici in de volle bandbreedte van stijlen tussen jazz en pop. Het wordt aangevuld met bekende namen als  de Nederlandse rapper Typhoon, de Belgische zangeres Selah Sue, de pioniers Bugge Wesseltoft, Henrik Schwarz en Dan Berglund Trio en de Libanese trompettist Ibrahim Maalouf. 

  
Typhoon, het trio Bugge Wesseltoft, Henrik Schwarz, Dan Berglund en pianist Jason Moran met The Bandwagon waren enkele smaakmakers tijdens So What's Next.

Het festival, een initiatief van Muziekgebouw Eindhoven en North Sea Jazz Festival/Mojo Concerts, presenteert hiermee een enorme diversiteit aan stijlen. Bekende en minder bekende namen zijn geprogrammeerd op zes podia. Dat was te veel om alle concerten te kunnen zien. Het voelde aan alsof je rondliep in een proeftuin voor het North Sea Jazz Festival met een overaanbod aan jonge, gretig aanstormende musici met een eigen signatuur en van zeer hoog niveau.

Elke smaak
Het massaal aanwezige publiek van alle leeftijden kon volop kiezen uit een ruime programmering die voor elke smaak en voor elke leeftijd iets te bieden had. Als toeschouwer werd je vaak voor moeilijke keuzes gesteld. Met als gevolg dat in vele concerten mensen in- en uitliepen om een volgend concert te kunnen zien. In enkele zalen die eigenlijk open foyers waren, was de uitdaging groot voor muzikanten en publiek om de focus vast te houden. De grote foyer was door geluiden van de diverse concerten gevuld met een ware kakofonie aan geluiden, maar tijdens de concerten was het geluid erg goed. Het publiek leek de drukte en gezelligheid wel te waarderen.

  
Nik Bärtsch's Mobile, pianist Gideon van Gelder met zangeres Becca Stevens, trompettist Ibrahim Maalouf.

Typhoon, de rapper die momenteel de status heeft van huisband in ‘De Wereld Draait Door’ (DWDD), verzorgde met een grote band de swingende aftrap in de grote zaal met een hippe mix van hiphop, jazz en reggae. Hij kreeg met een spetterend optreden meteen het enthousiaste publiek aan het dansen.

Het trio Jason Moran & the Bandwagon van pianist en componist Jason Moran in de kleine zaal viel op door een reusachtig Halloweenmasker op de vleugel en door de Monkachtige kleding van de bandleider. De muziek van het trio ging van snel, virtuoos, eigenzinnig - met een hoofdrol voor de drummer - tot langzame, traditionele Oscar Petersonachtige blues. Voor een grillig, snel, ragtime-achtig stuk zette Moran het Halloweenmasker op en speelde zo door. Dit showelement was niet aan iedereen besteed, enkele toeschouwers verlieten direct de zaal.

De in New York woonachtige Nederlandse saxofonist Lars Dietrich zette met zijn trio een soulvol, integer geluid neer met weidse klanken van keyboards en Fender Rhodes, gespeeld door Gideon van Gelder en Jamie Peet op drums. Energieke, persoonlijke, eigentijdse fusion, die ondanks de open foyer het publiek kon boeien.

  
Bugge Wesseltoft, Henrik Schwarz en Dan Berglund Trio, Robert Glasper Experiment, zangeres Selah Sue.

Bugge Wesseltoft
De grote zaal werd daarna door jazzlegende Bugge Wesseltoft samen met technopionier Hendrik Schwarz ondergedompeld in magisch, hypnotiserend, vibrerend, steeds verder evoluerend geluid. Dan Berglund legde met zijn vaak gestreken bas een stevig fundament voor de klanken van Schwarz en voor de improvisaties vol inventiviteit en vrijheid van Bugge Wesseltoft op vleugel, Fender Rhodes en synthesizer.

Pianist Gideon van Gelder zorgde met zijn project voor een broeierige, clubachtige sfeer in de kleine intieme zaal ‘Meneer Frits’. Saxofonist Lars Dietrich en zangeres Becca Stevens, beiden elders in het festival ook geprogrammeerd, waren de band komen versterken en leverden een bijdrage alsof ze nooit anders hadden gedaan. De spontaniteit en het speelplezier die hier ontstonden zorgden voor een gevoel van betovering een verrassing, met moderne zinderende jazz van hoog niveau. “Bedankt voor het komen en vooral voor het blijven”, was het commentaar van Van Gelder na een Coltrane-achtig, bezwerend laatste stuk voor een enthousiast publiek.

De Libanese trompettist Ibrahim Maalouf zweepte tot grote hoogten op met zijn uitbundige,  Arabisch getinte muziek. Samen met een blazerssectie leek hij op een Arabische voorzanger die afwisselend met zijn koor een feestelijk optreden verzorgde voor een swingend publiek. Hij gaf zijn medemuzikanten veel ruimte voor uitbundige solo’s voor een enthousiaste en propvolle zaal.

  
Windkracht 7, Selah Sue, de Armeense pianist Tigran Hamasyan.

Tigran Trio betoverde daarna een schare liefhebbers met moderne, eigenwijze muziek die bol staat van invloeden uit de Armeense muziek. Een modern powertrio dat bij vlagen doet denken aan invloeden van Avishai Cohen dat gaat van uiterst virtuoos tot lyrisch en dat elk moment blijft boeien. Intrigerend is de zang van Tigran die soms de thema’s ondersteunt en optilt en een eigen mystieke sfeer kan scheppen.

Selah Sue
De verwachtingen waren hooggespannen voor het afsluitende optreden van Selah Sue. De kleine Vlaamse zangeres had eerder grote indruk gemaakt met haar uitzonderlijk soulvolle stem en energie in een tv-optreden bij DWDD. Haar optreden, ondersteund door een strak geregisseerde band, kon op het late tijdstip echter niet meer volledig overtuigen. Zeer verzorgd en professioneel miste het de energie en de swing om het publiek te kunnen vasthouden. Een kleine groep bleef dansen terwijl de zaal langzaam half leeg liep.

‘So What’s Next’ is een spannend festival voor iedereen die bereid is zich een avond onder te dompelen in een overdaad aan spannende optredens van grote namen van de toekomst. De keuze is aan de toeschouwer. Uit een programma dat laat zien dat binnen één kader jazz, pop en cross-overprojecten uitstekend samengaan.


© Jazzenzo 2010