Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Ongrijpbaar Stranger Than Paranoia kan nog jaren mee

FESTIVALRECENSIE. Stranger Than Paranoia, slotavond met Knalpot, LABtrio, Myles Sanko, Paradox Tilburg, 29 december 2016
beeld: Liesbeth Keder
door: Erno Elsinga

Met een fenomenaal LABtrio, het experimentele duo Knalpot en de dansbare soul van Myles Sanko kwam er een einde aan het vijfdaagse festival Stranger Than Paranoia. Een meer dan geslaagde 24e editie die zich dit jaar afspeelde in Tilburg en Nijmegen en volgend jaar, tijdens de jubileumeditie, onder voorbehoud meerdere steden aandoet met als klapstuk een avondvullend programma in Theaters Tilburg.

 
Myles Sanko, Knalpot met Jozef Dumoulin en LABtrio op de slotavond van Stranger Than Paranoia. 

LABtrio
Het eigenzinnige improvisatiefestival richt zich op meerdere genres of verschillende disciplines binnen een genre. Een gegeven dat op de slotavond geheel tot zijn recht kwam en volledig omarmt werd door het tienjarige Belgische LABtrio dat opende met ‘Goldberg Variaton 15’ van J.S. Bach en de set afsloot met de hit ‘Maniac’ uit de jaren tachtig filmklassieker ‘Flash Dance’. Het trio met een duidelijke signatuur wist beide werken fris van de lever om te zetten in uiterst gebalanceerde jazzstukken met invloeden uit de klassiek en ondergrondse stijlen. Levendig, vol avontuur en met lef gebracht.

Contrabassiste Anneleen Boehme, pianist Bram De Looze en drummer Lander Gyselinck zijn ondanks de nog jonge leeftijd gerenommeerde topmuzikanten die duidelijk aan elkaar gewaagd zijn. Samen vormen ze een trio dat een geheel nieuwe beleving aan het begrip jazz toevoegt. De eigen composities zijn melodieus, volwassen, open, ogenschijnlijk ongecompliceerd en kennen een ongekende creatieve onderlaag die debet staat aan het samenspel van het drietal. Met een rijk arsenaal aan ingenieuze vondsten vormt Gyeselinck (eveneens drummer van de Belgische band STUFF.) de stabiel draaiende motor van dit fascinerende gezelschap zonder leider dat in eigen land al overladen werd met prijzen, zowel gezamenlijk als individueel. In het voorjaar volgt een tweede album, de opvolger van het debuut ‘Fluxus’ uit 2013. Op voorhand een aanrader. 

  
LABtrio met drummer Lander Gyselinck. Jozef Dumoulin te gast bij Knalpot.

Experimenteel
Het uit drummer Gerri Jäger en gitarist Raphael Vanoli bestaande Knalpot opende met gastmusicus en Fender Rhodes-specialist Jozef Dumoulin de avond. Gedrieën laafden zij zich in een geheel geïmproviseerde set rijkelijk aan elektronica waarbij het experiment verre van geschuwd werd. Een dwaaltocht langs elektronische klankvelden volgde, vol vervreemdende ritmen, gierende solo’s en dampende muzikale impressies uit de pop, jazz en rock. Industrieel getinte muziek waarin door het gebrek aan melodie geen lijn te ontdekken viel, en derhalve een stevige wissel trok op de verbeeldingskracht. Wat dat betreft doet Knalpot zijn naam eer aan, maar een (terugkerend) melodisch element als gids zou deze elektronische jungle meer doorgronden.

  
Gitarist Raphael Vanoli (Knalpot). Myles Sanko en band.

Soul
Het festival werd afgesloten door de Britse soulzanger Myles Sanko die in het voorprogramma van Gregory Porter al op grote podia stond. Beinvloed door onder meer Otis Redding, James Brown en Al Green en vergezeld door een achtkoppige band verpakte Sanko pakkende teksten in powervolle arrangementen. Gehuld in stijlvolle pakken, oppeppende praatjes en koele danspasjes wist de beloftevolle zanger en zijn band de aangedikte mainstream soul - van extra lagen voorzien door de drie blazers uit het gezelschap - moeiteloos aan het dansende publiek te slijten. Sanko mist weliswaar nog de body van zijn illustere helden, zeker is dat de charismatische zanger, van wie dit jaar zijn tweede album verscheen, aan de vooravond staat van een grootse toekomst. Het aanstekelijk en licht verteerbare concert vormde een prima tegenhanger van de experimentele en hedendaagse jazz van eerder op de avond, tevens een perfecte en feestelijke finale van Paranoia.

Volgend jaar jubileert Stranger Than Paranoia met een vijfentwintigste editie. Een festival dat gezien de gedurfde programmering, diversiteit aan stijlen en gewaagde combinaties nog jaren door kan.


Lees ook:


© Jazzenzo 2010