Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

The Fred Hersch Trio – Sunday Night at the Vanguard

CD-RECENSIE

The Fred Hersch Trio – Sunday Night at the Vanguard
bezetting: Fred Hersch piano; John Hébert contrabas; Eric
McPherson drums
opgenomen: 27 maart 2016, Village Vanguard NYC
uitgebracht: 2016
label: Palmetto Records/Stilletto
aantal stukken: 10
tijdsduur: 68’00
website: www.fredhersch.com – www.palmetto-records.com
door: Erno Elsinga



Bijna was het er niet van gekomen, de opnamen van het Fred Hersch Trio in de Village Vanguard, de iconische New Yorkse jazzclub met slechts 123 zitplaatsen. Maar omdat het bij de soundcheck ‘goed voelde’ besloot de pianist bij aanvang van het concert de opnameknop in te drukken.

Hersch (1955) kent de akoestiek van de in 1935 geopende Village Vanguard als zijn broekzak. Hij was de eerste solo-pianist die een week lang optrad in de befaamde jazzclub, speelde in 1980 aan de zijde van trompettist Tom Harrell, in 1996 met saxofonist Joe Henderson, met zijn kwintet in 2009, nam er een soloalbum op in 2011 en vanaf 2003 drie albums in verschillende triobezettingen, inclusief de nu verschenen ‘Sunday Night at the Vanguard’ met contrabassist John Hébert en drummer Eric McPherson, het trio waarmee Hersch nu zo’n zeven jaar samenwerkt.

Opvallend is hoeveel stijlen Hersch in zijn muziek toelaat zonder dat deze aan zijn persoonlijkheid ontglippen. Het van eigen hand ‘The Optimum Thing’ kent vrije bebop-achtige lijnen terwijl de Rodgers en Hammerstein klassieker ‘A Cockeyed Optimist’ opgebouwd is vanuit verhalende akkoordmelodieën. Hersch zijn aanslag is licht, gericht op melodie en speelse harmonieën waarbij het groepsgeluid van groots belang is, evenals het feit dat de muziek hier en in het nu plaatsvindt.

Dat laat zich goed horen in het samenspel van pianist en slagwerker. McPherson’s gaat met vrije ritmen op onvoorspelbare wijze regelmatig de dialoog aan met Hersch, zoals in diens stukken ‘Black Wing Palomino’ en ‘Serpentine’. Fraai is ook de Monk-compositie ‘We See’ waarin Hersch het stuk naar zijn hand zet zonder de zo typerende Monk-structuren aan te tasten.

Hoogtepunt en bewijs dat Hersch met vele stijlen uit de voeten kan, is de bewerking van Paul McCartney’s prachtige ballade ‘For No One’. De wijze waarop Hersch de melodieuze tekstregels gestalte geeft of veelzeggende stiltes laat vallen, druipt het liefdesverdriet uit de klankkast.

Fred Hersch mag zonder twijfel gerekend worden tot de boeiendste pianisten van deze tijd. Zijn lichtvoetige wijze van spelen waarin vlammende of kalme melodielijnen kantelpunten in de harmonieën veroorzaken, zijn een lust voor het oor.


© Jazzenzo 2010