Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Myrthe van de Weetering - Dégoût

LP-RECENSIE

Myrthe van de Weetering - Dégoût
bezetting: Jeffrey Bruinsma, Myrthe van de Weetering viool; Ro Krauss altviool; Mark Nieuwenhuis, Oscar Cordero trompet; Coen Kaldeway saxofoons; Anton Goudsmit, Freek Rijna gitaar; Tony Roe piano, Fender Rhodes; Jörg Brinkmann cello; Jeroen Vierdag Thomas Pol contrabas; Mark van Kersbergen drums
opgenomen: 15 - 18 maart 2016, E-Sound Studio en Flowriders Studio, Weesp
uitgebracht: januari 2017
label: eigen beheer
aantal stukken: 17
tijdsduur: 40'22
website: www.myrthevandeweetering.com - www.degout.nl
door: Cyriel Pluimakers


Violiste en componiste Myrthe van de Weetering (1988) startte met een klassieke opleiding en schakelde op haar vijftiende over op diverse andere genres nadat ze een concert van een gipsy band hoorde. Ze heeft zich ontwikkeld tot een veelzijdig muzikante, die we aantreffen in allerlei settings van Kyteman tot Sjors van der Panne en van Kovacs tot Orgel Vreten. Haar veelzijdige achtergrond zorgt ervoor dat ze zich niet beperkt tot één muziekstijl, maar zich heeft ontwikkeld tot een echte omnivoor.

Haar eerste album ‘Dégout’ geeft ze uit op nostalgisch vinyl en laat ze distribueren door Plato. Met toppers als violist Jeffrey Bruinsma, gitarist Anton Goudsmit, saxofonist Coen Kaldeway, cellist Jörg Brinkmann en contrabassist Jeroen Vierdag is ze een aantal dagen de studio ingetrokken om een aantal van haar composities op te nemen. Als solist is ze alleen op het stuk ‘Madrugada’ aanwezig: de overige vioolpartijen worden door Bruinsma gespeeld.

De productie is prachtig vormgegeven en een smakelijke blote dame siert de cover. De muziek heeft een ingehouden karakter en refereert aan filmmuziek en actuele jazz. Een hoofdrol is weggelegd voor de strijkers die een uitgebreid palet aan klankkleuren laten horen. Daarnaast geeft de muziek fors de ruimte aan de exploraties van gitarist Goudsmit, die werkelijk adembenemende solo’s weggeeft. Alle trucks van deze weergaloze gitarist passeren de revue.

Leidt een dergelijke bezetting nog weleens tot muziek zonder duidelijke focus, op ‘Dégoût’ is dit nergens het geval: de composities hebben meestal een ritmisch karakter en de gecreëerde sfeer is zonder meer opwindend. Ook zijn de stukken kort, zodat nergens saaiheid op de loer ligt: de kortste compositie duurt 1’14 en de langste 3’35. De muziek bevat weinig herhalingen, maar de groove van het ene stuk loopt bijna naadloos over in het volgende. 

Misschien is de B-kant van de lp nog wel het mooiste: de schitterende melodie van ‘Thomas’, het verbluffende trompetspel van Mark Nieuwenhuis in ‘Dilara’, de Spaanse invloeden in ‘Morla’, het Japans aandoende ‘Yamakaze’ en de hartverscheurende ‘Nocturne Mélancolique’. Hoogtepunt vormen de zacht schurende strijkers in ‘Sneeuw’. Het optimistische ‘Monica’ luidt dit veelbelovende debuut uit. 

Het klinkt misschien pretentieus, maar eigenlijk vindt Myrthe van de Weetering met haar unieke aanpak de jazz opnieuw uit.

(Het album is ook op cd en als download verkrijgbaar via www.degout.nl)



 



Myrthe van de Weetering - Vierdag


© Jazzenzo 2010