Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Oded Tzur Quartet vertelt de naakte waarheid

CONCERTRECENSIE. Oded Tzur Quartet, Paradox Tilburg, 15 februari 2017
beeld: Bartho van Straaten
door: Erno Elsinga

“Je kunt muziek nooit verstaan, maar het vertelt altijd de waarheid.” Met die conclusie kwam tenorsaxofonist Oded Tzur in Tilburg tot de kern van zijn muziek. De in Nederland nog weinig bekende Israëliër speelde werk van zijn zojuist verschenen album ‘Translater’s Note’ dat hij opnam met een tot de verbeelding sprekende ritmesectie.

 
Het Oded Tzur Quartet gaf in Paradox Tilburg een eenmalig concert in Nederland. 

Afwijkend
Ten opzichte van de westerse muziek maakt Tzur gebruik van afwijkende toonstelsels. In plaats van de gebruikelijke halve toonafstand speelt Tzur kleinere toonafstanden, een invloed die hij oppikte in India. Daardoor klinkt de tenor soms als een fluit, maar ook iel of dissonant, en, in de speelwijze van Tzur, met een beperkte melodie-omvang. 

Tzur trad op met pianist Nitai Hershkovits en drummer Ziv Ravitz. Israëliërs die ook behoren tot de ritmesectie van trompettist Avishai Cohen. Daarnaast speelt Hershkovits tevens bij diens naamgenoot op contrabas. De Griek Petros Klampanis op contrabas completeert het kwartet dat opende met twee stukken van het nieuwe album, ‘Single Mother’ en ‘Welcome’, die gelijk de gehele eerste set vulden.

  
Tenorsaxofonist Oded Tzur omringd door pianist Nitai Hershkovits, contrabassist Petros Klampanis en drummer Ziv Ravitz.

Stilte
Spaarzame en tot stilte dwingende noten leidden de openingsstukken spanningsvol en langdurig in. Sereen, teder en zo traag dat je net niet achterover valt. Een zwervende dynamiek volgt, waarin Tzur zijn improvisaties klein houdt, de doffe drums feller worden en de piano van zacht wiegende akkoorden uitgroeit tot lenige improvisaties. De bezwerende langgerekte fluittonen uit de tenorsax verraden Indiase sferen en contrasteren met de korte melodieuze improvisaties over een hedendaagse ondergrond. De stukken van rond het kwartier duren aangenaam eindeloos.

Na de pauze treedt Tzur meer op de achtergrond en varieert het trio van een explosief groovende garageband tot een hecht ingespeeld gezelschap die de grenzen van de moderne jazz onderzoekt. Vooral pianist Hershkovits maakt met weergaloze improvisaties indruk. De spannende stiltes die de ritmesectie in de onderonsjes blootleggen is voor fijnproevers en vormen de opmaat tot compacte groepsimprovisaties. Tzur sluit aan met monotone melodielijnen, waarbij zijn sax vaak verre van een tenor klinkt. 

Lichaam en ziel
Tot slot klinkt ‘Body and Soul’. De jazzklassieker wordt tot op het bot ontleed door slechts in een paar tonen de melodie en het raamwerk te schetsen, in een ongekend laag tempo. Wordt op het album eigen werk afgesloten met Coltrane’s ‘Lonnie’s Lament' dat dichter bij het origineel blijft, het toont aan hoezeer het kwartet de kunst van interpreteren verstaat. Je kunt muziek nooit verstaan, toch weet je wat je hoort. De naakte waarheid.


© Jazzenzo 2010