Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Hod O’Brien Meets Sal Nistico – Live from The Netherlands

CD-RECENSIE

Hod O’Brien Meets Sal Nistico – Live from The Netherlands
bezetting: Sal Nistico tenorsaxofoon, Hod O’Brien piano, Harry Emmery contrabas, John Engels drums
opgenomen: 13 december 1986, Porgy en Bess, Terneuzen
uitgebracht: januari 2017
label: HodStef Music
aantal stukken: 7
tijdsduur: 75’05
website: www.hodobrien.com - www.stephanienakasian.com
door: Cyriel Pluimakers



De afgelopen november overleden Hod O’Brien (1936-2016) was een van de laatste overlevenden van de bebop-generatie. Samen met Barry Harris vormde hij decennialang de top binnen deze pianostijl. Zijn improvisaties verlopen via logische lijnen en zijn spel kent een verfijning die we bij de boppers zelden aantreffen.

Zijn weduwe, zangeres Stephania Akasian, geeft nu, in eigen beheer, een cd uit met een optreden dat O’Brien in 1986 gaf met tenorsaxofonist Sal Nistico (1938-1991) in cultuurpodium Porgy en Bess in Terneuzen. De opbrengst is bedoeld voor de gedeeltelijke financiering van de dure behandelingen die O’Brien de afgelopen jaren als kankerpatiënt moest ondergaan. De opname is afkomstig van Joop van der Leij, een groot liefhebber van het werk van de pianist.

Tenorsaxofonist Nistico maakte onder meer naam als topsolist in het orkest van Woody Herman, van 1962 tot 1965. Zijn krachtige spel zette de bigband menigmaal in vuur en vlam. Beroemd is zijn solo op ‘Sister Sadie’, een compositie van Horace Silver. Helaas was zijn levensstijl nogal desastreus, waardoor hij de pensioengerechtigde leeftijd nooit heeft bereikt. Nistico maakte gedurende zijn carrière regelmatig Europese tournees waarbij hij speelde met lokale ritmesecties: zo trad hij in Nederland onder meer op met de trio’s van Robert-Jan Vermeulen en Rein de Graaff. Zijn optreden met O’Brien staat garant voor misschien wel het meest geïnspireerde spel sinds zijn tijd bij Herman. Op het repertoire staan bekende nummers als ‘Quasimodo’, ‘But Beautiful’, ‘Airegin’, ‘Indian Summer’, ‘Minority’, ‘My Old Flame’ and ‘I'll Remember April’. De samenwerking tussen de tenorsaxofonist en pianist O’Brien is bijna telepathisch. En het ritmetandem, met contrabassist Harry Emmery en drummer John Engels, verdient een vette pluim.

De muziek lijkt als vanzelf te ontstaan alsof de heren al jaren samenwerken. O’Brien zet in zijn improvisaties fantasievolle lijnen neer en zijn melodische vindingrijkheid is bijna eindeloos. Het concert is een groot muzikaal feest, met een gedeelde hoofdrol voor de pianist en tenorsaxofonist Nistico, die zijn drugsproblematiek even achter zich lijkt te laten. Groots en meeslepend is de visie van beide musici op de ballad ‘My Old Flame’. Een prestatie die zo mogelijk nog overtroffen wordt in de afsluiter ‘I’ll Remember April’, waarin de pianist paginalange verhalen uit de toetsen tevoorschijn tovert. Muziek die na ruim 75 minuten ophoudt, maar nog uren door had kunnen gaan.

Ooit zei O’Brien tegen zijn vrouw: “I think it’s some of my best playing. I wish we could release this.” Een hartenwens die nu postuum vervuld is.


© Jazzenzo 2010