Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Jan Akkerman is een icoon en iconen worden geƫerd

CONCERTRECENSIE. Jan Akkerman 70 & friends, Paradox Tilburg, 24 maart 2017
beeld: Karen Lustenhouwer
door: Erno Elsinga

“Nog eentje dan?” De klok kruipt richting middernacht als een stijf uitverkocht Paradox in Tilburg er dan al zo'n dik twee uur doortrapte blues, fusion en jazzrock op heeft zitten. Maar eentje kan nog wel. Jan Akkerman, geroemd en verguisd, is immers 70 geworden en dat vier je met familie en vrienden.

 
Jubileumconcert Jan Akkerman met Benjamin Herman, Bert Heerink en Laurie Akkerman in Paradox.

Wispelturig
Balancerend tussen hoogmoed en onzekerheid kende Akkermans carrière een wispelturig karakter. Enfant terrible, de beste gitarist ter wereld, gekonkel met platenmaatschappijen en muzikanten tot ruzies op het podium aan toe. Geen kleurrijker Nederlands musicus dan de briljante gitarist die hoogtij vierde met de bands Brainbox en Focus en daarna een wisselvallige solocarrière kende. Albumhoogtepunten waren er met het klassieke ‘Tabernakel’, ‘Eli’ met Kaz Lux en ‘Live’ dat hij opnam op het Montreux Jazz Festival. De Amsterdammer trad op met Paco de Lucia en BB King en bracht nadien talloze albums uit, soms meerdere per jaar. Maar de muzikaliteit en de roem kalfden langzaam af, niet in de laatste plaats vanwege de matige musici waarmee Akkerman zich steeds vaker omringde.

Die ‘ene dan’ werd ‘Summertime’ dat Akkerman opnam met Kaz Lux en nu werd vertolkt door zanger Bert Heerink. De afsluiter werd voorafgegaan door een ‘blokje Focus’, zoals Akkerman het noemde, met de hits ‘Tommy’, ‘Anonymous’ en het opzwepende ‘Hocus Pocus’. Een feest der herkenning voor de harde kern liefhebbers, al ontbrak het jeugdig elan in de uitvoering.

  
Gitarist Leif de Leeuw en Akkermans dochter Laurie.

Het concert voltrok zich in wisselende bezettingen. Zo trad dochter Laurie Akkerman met haar hoge country-rock stem verschillende keren op de voorgrond en mocht ze zelfs een eigen compositie ten gehore brengen waarin ze, studerend aan het conservatorium in Londen, vooral liet horen nog te moeten rijpen. Een gastrol was weggelegd voor Benjamin Herman. De saxofonist verzoop in de eerste set in het zompige geluid, tot grote ergernis van Akkerman. In de tweede kwam Herman beter uit de verf al bleef het hoofdzakelijk bij pompende blueslicks en een fraaie solo op dwarsfluit.

Jakkerman
Het Amersfoortse gitaartalent Leif de Leeuw ondersteunde Akkerman die op zijn customized Jakkerman-gitaar genietbare solo’s met richtingloze afwisselde. Fraai waren de uitvoeringen van ‘Eli’ en de Brainbox-klassieker ‘Dark Rose’ door Heerink, die en passant ook de rol van spreekstalmeester op zich nam. 

Akkerman kwam het best tot zijn recht in de kleinere instrumentale bezettingen, wanneer hij zijn geslepen en kenmerkende slaggitaar demonstreerde – met duim en dempende handpalm. Zijn met sustain doordrenkte solo’s wilden nog wel eens haperen, erger was de gebrekkige muzikaliteit van de driekoppige ritmesectie en het daardoor ontbreken van tempowisselingen en muzikale accenten. 

Het jubileumconcert had vooral een hoog amusementswaarde. Het plezier en de jolige sfeer op het podium straalde op de bezoekers af, evenals de trots die te lezen viel op Akkermans gezicht. Toch zou je de man die ooit de evenknie van Eric Clapton was, een band van formaat gunnen om nog eenmaal het omvangrijke repertoire tot in de perfectie op de planken te brengen. De harde kern fans malen daar niet om. Jan Akkerman is een icoon en iconen worden geëerd. 


© Jazzenzo 2010