Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Melissa Aldana grote belofte voor de toekomst van de jazz

ACHTERGROND
door: Cyriel Pluimakers









Krachtige improvisaties met uitgewogen ideeën, wars van muzikale clichés.


Wie de jazzberichten op internet goed volgt, moet de afgelopen weken hebben gezien dat de Amerikaanse tenorsaxofoniste Melissa Aldana (1988) momenteel op tournee is door Europa. Ze treedt op in Frankrijk, Engeland, Italië, Oostenrijk en Spanje. Maar … Ons kleine landje slaat ze over. Gelukkig werd afgelopen dagen bekend dat ze op zaterdag 8 juli acte de précense geeft op het North Sea Jazz Festival, een optreden om nu al naar uit te zien.

Chili
Alda werd in Santiago (Chili) geboren. Haar vader, Marcos Aldana, was een professionele saxofonist en een nationale beroemdheid. Op haar zesde startte ze op altsaxofoon, een instrument waarop ze zich liet beïnvloeden door grootmeesters als Charlie Parker en Cannonball Adderley. Maar na het horen van de muziek van Sonny Rollins switchte ze definitief naar de tenorsaxofoon. Terwijl haar leeftijdsgenoten nog op straat vertoefden, stond Aldana al in de jazzclubs te spelen. Door pianist Danilo Perez werd ze uitgenodigd voor het Panama Jazz Festival en enige tijd later werd ze toegelaten tot het Berklee College of Music in Boston. Ze kreeg hier onder meer les van Joe Lovano, George Garzone, Greg Osby en Bill Pierce. 

Na het voltooien van haar opleiding verhuisde ze naar New York City om te gaan studeren bij George Coleman. In 2010 bracht ze haar eerste album uit: ‘Free Fall’ (Inner Circle Music), een productie waar ook pianist Michael Palma, bassist Lyles West en drummer Ralph Peterson Jr. op meewerken.  De enthousiaste reacties leidden onder meer tot optredens in de Blue Note Jazz Club en op het Monterey Jazz Festival. Beluistering van de cd leert dat ze nog erg onder de invloed van Michael Brecker (1949-2007) verkeert, een musicus die met zijn spel de jazz meer dan een decennium lang domineerde. Ook op haar tweede uitgave ‘Second Cycle’ (2012, Inner Circle Music) is ze nog op zoek naar haar eigen stem. Nu lijkt tenorsaxofonist Mark Turner haar belangrijkste mentor en zijn invloed sijpelt voortdurend door haar spel. 











Aldana’s improvisaties grenzen aan subtiele poëzie.

Foto © Dave Kaufman.


Monk Award
Aldana verbaast echter vriend en vijand door als eerste vrouw in 2013 de Thelonious Monk International Jazz Saxophone Competition te winnen. De jury kent een zware samenstelling, met toppers als Jane Ira Bloom, Branford Marsalis, Jimmy Heath, Wayne Shorter en Bobby Watson. Ze wint een beurs van 25.000 dollar en krijgt een contract aangeboden bij het prestigieuze Concord label.  De Washington Post spreekt van “a new sense of possibility and direction in jazz”. Eenmaal ontdekt, kan Aldana op nog meer prijzen rekenen, zoals de Chileense Altazor National Artis Award en de Martin E. Segal Award namens het Lincoln Center. Ze omringt zich met het crème de la crème van de New Yorkse scene en speelt onder meer met gitarist Peter Bernstein, pianist Kevin Hays, contrabassist Christian McBride en drummer Jeff ’Tain’ Watts. Haar carrière krijgt een duidelijke lift en ze wordt uitgenodigd door het Copenhagen Jazz Festival, het Twin Cities Jazz Festival, Umbria Jazz, het Vienna Jazz Festival en het Providencia Jazz Festival in haar geboorteland. Kroon op de invitaties vormen een optreden met saxofoonlegende Jimmy Heath op de NEA Jazz Masters Award Ceremony en haar deelname aan de prestigieuze serie Jazz at Lincoln Center, op uitnodiging van Wynton Marsalis.

Definitieve vorm
In 2014 brengt ze haar derde album uit, met contrabassist Pablo Menares en drummer Francisco Mela. Ook op deze productie staat ze nog enigszins onder invloed van collega Turner, maar wel improviseert ze losser en vrijer. De triosetting komt haar spel ten goede: de afwezigheid van een pianist geeft meer lucht en ruimte aan haar improvisaties. Naadloos is het samenspel met haar beide begeleiders. 











‘Back Home’, Melissa Aldana's laatste album uit 2016.


In juni 2015 neemt Aldana haar vierde cd ‘Back Home’ (Wommusic) op, met drummer Jochen Rueckert en wederom Menares op de contrabas. Opmerkelijk is dat ze afscheid genomen heeft van het Concord label. Ze heeft duidelijk haar definitieve vorm gevonden in een middelzwaar geluid op de tenorsax. Het openingsnummer ‘Alegria’ maakt meteen duidelijk waarvoor Aldana staat: krachtige improvisaties met uitgewogen ideeën, wars van muzikale clichés. Alle composities zijn afkomstig van haarzelf of de bandleden. Een kunststukje vormt het grillige ‘Obstacles’, waarin Aldana’s improvisaties telkens worden onderbroken door prachtige figuren op de drums. Rueckert is achter het slagwerk een ware tovenaar, die gelijktijdig melodisch en ritmisch denkt. 

Buitengewoon fraai zijn haar interpretaties van de bekende ballad ‘My Ship’ en het lyrische ‘Time’, een eigen stuk. Aldana’s improvisaties grenzen aan subtiele poëzie, waarin ze de muziek met fluwelen handen streelt zonder overbodig sentiment. Iets wat alleen voor de allergrootste talenten in de jazz is weggelegd.

North Sea Jazz
Het blijft doodzonde dat Aldana deze weken nergens in Nederland optreedt en de laatste berichten melden dat de zaterdag van North Sea Jazz al is uitverkocht. Degenen die al een kaartje voor het festival hebben moeten zeker kennisnemen van dit supertalent, voor de rest is het wachten op een volgende Europese tournee. Hopelijk laten de Nederlandse jazzprogrammeurs haar dan niet in de kou staan. 

Discografie
FREE FALL, Inner Circle Music, 2010
SECOND CYCLE, Inner Circle Music, 2012
MELISSA ALDANA & CRASH TRIO, Concord, 2014
BACK HOME, Wommusic, 2016

 



Melissa Aldana Crash Trio (2013)



Thelonious Monk Award (2013)



Melissa Aldana met Jimmy Heath (2014)



Melissa Aldana Trio - Sonny (2016)


© Jazzenzo 2010