Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Eric Ineke Meets The Tenor Players

CD-RECENSIE

Eric Ineke Meets The Tenor Players - Let There Be Life, Love and Laughter
bezettingen: drummer Eric Ineke met o.a tenorsaxofonisten Dexter Gordon, Johnny Griffin, Grant Stewart, David Liebman, John Ruocco, Clifford Jordan, Lucky Thompson en George Coleman e.v.a.
opgenomen: o.a. De Spieghel Groningen, Bimhuis en Hot House
uitgebracht: april 2017
label: Challenge Records
aantal stukken: 8
tijdsduur: 68’00
website: www.challengerecords.com
door: Cyriel Pluimakers

De 70-jarige Eric Ineke werd begin april in het Amsterdamse Bimhuis tot Ridder gehuldigd. Een eer die niet alleen iedereen hem gunde, maar ook duidelijk maakte hoe belangrijk hij als slagwerker geweest is voor de Nederlandse jazz. Uit zijn eigen archief heeft Ineke een aantal opnames geput die hij gemaakt heeft met de grote persoonlijkheden op de tenorsaxofoon.

In zijn biografie ‘The Ultimate Sideman’ stelt hij: “The tenor saxophone is one of the instruments that is really made for jazz music, much like the trap drums. They are quite similar in that respect. It blends very well with the drums, particularly with the cymbal and with the tom tom sounds.”

Wat is er mooier dan de hartstochtelijke Eddy ‘Lockjaw’ Davis te laten uitpakken op ‘Body and Soul’ of Dexter Gordon elf minuten lang een exposé te horen geven op ‘Stablemates’. Johnny Griffin geeft een bloedsnelle interpretatie van ‘Wee’ waar je zelfs als luisteraar ademnood van krijgt. Bijzonder is de aanwezigheid van Lucky Thompson, een van de grote legendes uit de jazz: Tadd Dameron’s ‘Lady Bird’ krijgt van hem een gloedvolle interpretatie. Bijna net zo snel als Griffin is de klassieker ‘Walkin’’, uitgevoerd door een in grootse vorm verkerende George Coleman. Eindeloos melancholiek is de uitvoering van ‘Prayer to the People’ door Clifford Jordan. Weinig tenorsaxofonisten hebben zo’n ontroerend geluid.

Deze cd vormt een hommage aan een tijdperk dat definitief voorbij lijkt te zijn, voordat jazz aan de conservatoria geïnstitutionaliseerd werd en er een soort uniforme standaard werd ontwikkeld. De periode dat je als tenorsaxofonist al na een paar noten te herkennen was, een uniek geluid waaraan je jarenlang gewerkt had. Niet alleen een eigen stem op je instrument, maar ook een persoonlijke aanpak van de kunst van het improviseren was essentieel.

Gelukkig zijn er in deze bloemlezing ook een aantal jongere blazers opgenomen, die wel een herkenbaar geluid hebben, zoals de stevig klinkende Grant Stewart, die een heuse retro-uitvoering geeft van ‘Bye Bye Blackbird’. En wat de denken van het spannende duel tussen David Liebman en John Ruocco op de titelsong ‘Let There Be Life, Love and Laughter’, een in uptempo gespeelde compositie van Kurt Weil.

‘Eric Ineke Meets The Tenor Players’ is een belangrijk historisch document en mag aan geen enkele serieuze jazzcollectie ontbreken.

Bezetting: drummer Eric Ineke met tenorsaxofonisten als Eddie ‘Lockjaw’ Davis, Dexter Gordon, Johnny Griffin, Grant Stewart, David Liebman, John Ruocco, Clifford Jordan, Lucky Thompson en George Coleman. Piano: Rein de Graaff, Rob Agerbeek, Rob van Bavel en Rob Madna. Contrabas: Koos Serierse, Henk Haverhoek, Marius Beets, Ruud Jacobs en Rob Langereis.
Opgenomen: o.a. De Spieghel Groningen, De Brouwershoek Leeuwarden, Bimhuis, De Singer Rijkevorsel, NCRV Radio Studio’s Hilversum, B14 Rotterdam en Hot House Leiden.


© Jazzenzo 2010