Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Chick Corea weinig geïnspireerd

CONCERTRECENSIE. Chick Corea, Eddie Gomez, Brian Blade. Concertgebouw A’dam, 10 mei
beeld: Ron Beenen
door: Cyriel Pluimakers

De 75-jarige Chick Corea is dit jaar Artist in Residence op North Sea Jazz en zal er optreden met zijn Elektric Band, met banjospeler Béla Fleck en het Trondheim Jazz Orchestra. Aan de vooravond van de Europese festivals maakt hij ook nog eens een tournee met zijn akoestische trio, een formatie die al decennialang een vaste waarde vormt in de actuele jazz.

 
Chick Corea met contrabassist Eddie Gomez en drummer Brian Blade in het Concertgebouw. 

Uitverkocht
De verwachtingen voor zijn optreden in het Amsterdamse Concertgebouw zijn hoog gespannen en de zaal is zo goed als uitverkocht. Na een licht informele introductie, waarbij hij refereert aan een legendarisch duo-optreden met Friedrich Gulda op dezelfde plek, gaat het concert losjes van start. Hij citeert uit zijn fameuze cyclus ‘Children’s Songs’ en laat het publiek meteen lekker meezingen. Er zijn optredens met een smaakvoller begin.

Gelukkig beschikt Corea, met contrabassist Eddie Gomez en drummer Brian Blade, over een droomritmesectie die erin slaagt om leven in de brouwerij te brengen. Gomez is beroemd om zijn fraai zingende geluid en de roffels van Blade echoën in het over-akoestische Concertgebouw. Een locatie die regelmatig voor prestigieuze jazz gebruikt wordt, maar eigenlijk als faciliteit te kort schiet. De zaal is eind negentiende eeuw gebouwd voor klassieke muziek, met de kennis van toen, en feitelijk uitsluitend voor dit genre geschikt.

  
Chick Corea is Artist in Residence op het komende North Sea Jazz Festival.

Klassieker
Wanneer Corea aankondigt dat hij ‘Alice in Wonderland’ zal uitvoeren, een compositie klassiek geworden in de uitvoering van Bill Evans (1929-1980), lopen de verwachtingen op. Maar in zijn interpretatie wordt meteen pijnlijk duidelijk waar het bij Corea aan schort: het uitdrukken van authentieke emotie lukt hem van geen kanten. Zelden klonk een uitvoering van dit prachtige nummer zoutelozer. Het enige lichtpuntje vormt een indrukwekkende contrabassolo van Gomez, die jarenlang met Evans toerde en zijn muziek kan dromen.

Na de pauze volgt een indrukwekkende interpretatie van ‘Easy to Love’, ook zo’n klassieker uit het Great American Songbook. Mooi ook zijn de ritmische variaties in ‘Anna’s Tango’ en de uitvoering van de standard ‘But Beautiful’. Aan zijn Italiaanse grootmoeder draagt hij de ballad ‘Sicily’ op, een showpiece dat hij al meer dan 25 jaar laat horen. Het publiek reageert uitzinnig en Corea geeft na het slotapplaus nog een tweetal toegiften.

Eigenlijk moet je constateren dat de fut er bij Corea uit is. Innoveren doet hij al jaren niet meer en hij vaart blind op zijn reputatie van weleer. Waarom hij dan toch gevraagd is om drie dagen lang het boegbeeld van het komende North Sea Jazz Festival te vormen, is een raadsel. Was er echt niemand anders te bedenken?


© Jazzenzo 2010