Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Chris Potter spiritueel en ademloos perfect

CONCERTRECENSIE. Chris Potter Quartet, TivoliVredenburg, Cloud Nine, Utrecht, 14 mei
beeld: Rob Beenen
door: Cyriel Pluimakers

In 1991 stonden er drie tenorsaxofonisten in de finale van de prestigieuze Amerikaanse Thelonious Monk Award: Joshua Redman, Eric Alexander en Chris Pottter. Redman won de hoofdprijs en had de meest geslaagde carrière. Maar Potter, die toen derde werd, is een blazer die meer avontuurlijk is aangelegd. 

  
Chris Potter Quartet gaf een weergaloos concert in TivoliVredenburg Utrecht. 

Zo tilde hij het ensemble van contrabassist Dave Holland op tot een van de meest toonaangevende jazzformaties van de afgelopen jaren. Minder succesvol was hij met zijn eigen bands en verbintenissen met platenmaatschappijen. Zo raakte hij bij het gerenommeerde Verve label letterlijk in het bos verzeild, met niet altijd even goed geproduceerde cd’s. De laatste jaren vindt hij bij het Duitse ECM-label een warm onthaal. Smaakvolle producties volgen elkaar op en zijn net verschenen laatste cd ‘The Dreamer Is The Dream’ is zonder meer een topper.

Superenergiek
Het repertoire hiervan staat ook centraal bij zijn optreden in het Utrechtse TivoliVredenburg. Potter begint zijn concert op een niveau, waar andere musici hun optreden eindigen: superenergiek, met een scherp focus en een stortvloed aan muzikale ideeën. Bij hem heb je voortdurend het gevoel dat hij een alleskunner is, die niet alleen technisch maar ook ritmisch en melodisch alles in zijn binnenzak heeft. Weinig muzikale collega’s komen ook maar in de verste verten in de buurt. Eigenlijk zit je te wachten op het moment dat hij ook nog eens saxofoon gaat spelen zonder handen. Die overvloed aan techniek en ideeën wil ook nog weleens zijn valkuil zijn, maar bij het concert in zaal Cloud Nine blijft alles binnen de perken. 

  
Na vijf kwartier laat Potter met zijn band de zaal in peilloze bewondering achter.

Muzikale inhoud
Geen show-off maar de muzikale inhoud staat centraal. Met zijn weergaloze kwartet - dat pianist David Virelles, contrabassist Joe Martin en drummer Marcus Gilmore bevat – behoort hij tot de frontlinie van de actuele jazz. Een ensemble dat qua visie en inventiviteit veel andere formaties achter zich laat, waarbij de uit Cuba afkomstige pianist Virelles de grootste smaakmaker is. Met een bijna onbegrensde melodische en ritmische inventiviteit geeft hij precies dat bijzondere duwtje aan de ritmesectie, wat dit kwartet uniek en bijzonder maakt. Als publiek zit je voortdurend op het puntje van je stoel, omdat er steeds onverwachte muzikale wegen worden ingeslagen.

Onverslijtbaar
Vijf kwartier later laat Potter met zijn band de zaal in peilloze bewondering achter. Na een ovationeel applaus, speelt hij een perfecte toegift met een eigentijdse interpretatie van de standard ‘My One And Only Love’. Spiritueel, ademloos perfect en recht uit het hart. Een uitvoering die maar eens te meer duidelijk maakt, dat ook de klassiekers uit de jazz onverslijtbaar zijn. 


© Jazzenzo 2010