Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Nathalie Loriers, Tineke Postma, Nicolas Thys – We will really meet again

CD-RECENSIE

Nathalie Loriers, Tineke Postma, Nicolas Thys – We will really
meet again
bezetting: Nathalie Loriers piano, Tineke Postma alt- en
sopraansaxofoon, Nicolas Thys contrabas
opgenomen: sept. 2016, Salle Philharmonique de Liège, Luik
uitgebracht: mei 2017
abel: De Werf
aantal stukken: 10
tijdsduur: 60’05
website: www.nathalieloriers.com - www.dewerfrecords.com
door: Cyriel Pluimakers


Pianiste Nathalie Loriers is al jarenlang de ‘leading lady of Belgian jazz’. Ze speelt en improviseert in een kenmerkende lyrische stijl en haar composities zijn buitengewoon smaakvol. Drie jaar geleden maakte ze met Tineke Postma en contrabassist Philippe Aerts de prachtige cd ‘Le peuple des silencieux’, een live productie die internationaal kon rekenen op een enthousiaste ontvangst. Nu brengt het trio – met Nicolas Thys aan de contrabas – het vervolg ‘We will really meet again’ uit. Vorig jaar september opgenomen in de Salle Philharmonique de Liège.

Het pianospel van Loriers is een verklanking van diepe gevoelens, iets wat zeker ook geldt voor het saxofoonspel van Postma. Buitengewoon teder wordt er gespeeld in het van Antonio Carlos Jobim afkomstige ‘Luiza’, met contrabassist Thys als verbindende factor. De overige negen stukken zijn afkomstig van Loriers zelf. Composities die de luisteraar aan de hand meenemen naar een wereld vol poëzie en verlangen. Peilloos verdriet wordt tastbaar in het titelnummer ‘We will really meet again …Or the sadness of losing a brother (for Thierry)’. Muziek als een diep doorvoeld requiem, met naast het melancholieke pianospel een belangrijke rol voor de sopraansaxofoon van Postma. 

‘Everything we need’ en ‘Remembering Lee’ refereren aan de étude-achtige muziek van Lennie Tristano en Lee Konitz. Het impressionistische ‘Quietness’ laat alle facetten horen van het fraaie toucher van Loriers. Weinig jazzmusici weten zoveel gevoel te leggen in een pianotoon of akkoord. Een kwaliteit die gevormd is in de tijd dat Loriers nog een opleiding voor klassiek concertpianiste volgde.

Braziliaanse ritmiek vormt de kern van ‘Dançao’, met een dansende contrabas, percussief pianospel en puntig saxofoonspel. Bebop komt om de hoek kijken bij ‘Take the cake’. Een hoogtepunt vormt de ballad ‘And then comes love’ met een hoofdrol voor de sopraansaxofoon van Postma, die met haar krachtige spel diepe emoties vertolkt. Speelsheid vormt de boventoon in ‘Fallen Walls’ en losjes wordt er geïmproviseerd in het slotnummer ‘Oceans’. 

De afwezigheid van een drummer geeft de muziek van dit trio een bijzonder open karakter, waarin alle aandacht naar de vertolking van de artistieke boodschap gaat: kamerjazz van zeldzame klasse. 


© Jazzenzo 2010