Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

North Sea Jazz 2017 eert de jazzklassiekers

CONCERTRECENSIE. North Sea Jazz Festival Rotterdam, 7 juli 2017
beeld: Karen van Gilst
door: Cyriel Pluimakers

Al maandenlang is de 2017-editie van het North Sea Jazz Festival uitverkocht. Met 70.000 bezoekers in drie dagen heeft het evenement in de Rotterdamse Ahoy zijn maximum bereikt, qua ruimte en organisatie. Een waar leger van beveiligers zorgt ervoor dat de bezoekers zich safe voelen, met de recente aanslagen in andere Europese steden in gedachten. Niemand heeft het erover, maar het is duidelijk dat het management niets aan het toeval overlaat.

  
Dhafer Youssef, Monk’Estra onder leiding van John Beasley en altsaxofonist Greg Ward op de openingsdag van North Sea Jazz 2017.

Hogepriester
Het Monk’Estra onder leiding van toetsenist John Beasley geeft een hedendaagse interpretatie van de hogepriester van de bebop. Thelonious Monk (1917-1982) krijgt een actueel jasje met een rapper, elektrische bas en hoge-noten-spektakel van de trompetsectie. De arrangementen zijn niet altijd even geslaagd en doen niet altijd recht aan de bijzondere composities. Er zijn zeker boeiendere bewerkingen van de unieke muziek van Monk te noemen, denk aan de uitvoeringen van Don Sickler, Alex von Schlippenbach en ICP, onze nationale trots.

Niet minder dan spectaculair is de suite ‘Touch My Beloved’s Thought’, die altsaxofonist Greg Ward uitvoert met zijn ensemble 10 Tongues. Een hommage aan de majestueuze compositie ‘The Black Saint And The Sinner Lady’, een van dé meesterwerken van contrabassist en bandleider Charles Mingus (1922-1979). Ook verwijst de muziek regelmatig naar die andere grote jazzcomponist: Duke Ellington (1899-1974). Melodieuze en ritmische muziek, die zo nu en dan tegen de atonaliteit aanschuurt. 

  
John Beasley dirigeert Monk’Estra met solist Joris Roelofs. Greg Ward trad op met zijn 10 Tongues.

Meesterzet
Altsaxofonist Ward vuurt het ensemble met verve aan en is ook nog eens de meest spraakmakende solist. Met zijn penetrante geluid zet hij het ensemble onder hoogspanning. Geweldig zijn ook de bijdragen van trompettist Marquis Hill en trombonist Wolter Wierbos, die met zijn plunger de meest bizarre geluiden uit zijn instrument tovert. Bijzonder dat de rijke traditie van Tricky Sam Nanton en Quentin Jackson door een Nederlander wordt vertegenwoordigd. Het is een meesterzet van de programmeurs van North Sea Jazz om dit project naar Rotterdam te halen. Muziek die een actuele follow up vormt op een van de klassiekers uit de eerste eeuw van de jazz. 

Van een geheel andere allure is het programma ‘Diwan Of Beauty And Odd’ van oud-speler en vocalist Dhafer Youssef, die Oost en West bij elkaar brengt in een set waar de emotie soms in ruim biggelende tranen vanaf druipt. Zijn zang is – met de forse uithalen en veel digitale echo – ver over de top, maar wat hij ritmisch doet met zijn oud is muzikale toverkunst. Arabische melodieën combineert hij moeiteloos met jazzritmes en zijn improvisaties zijn zonder meer opzwepend en virtuoos. 

  
Dhafer Youssef. Avishai Cohen (© Ron Beenen). Makaya McCraven.

Klassiekers
Makaya McCraven is de slagwerker waar de hele jazzscene op zat te wachten: schijnbaar moeiteloos combineert hij het authentieke jazzgevoel met elektronica en hiphop. Geen technisch vertoon, maar het accent op ritme en groove. Toch is de set die hij in de Congo tent speelt niet echt sterk. De blazers zijn voorzien van een overdosis echo en de muziek is écht te hard versterkt. De band slaagt er niet in de spanning de volledige 75 minuten vast te houden. 

Een verademing is het om vervolgens Avishai Cohen te horen, die zijn trompet laat klinken in de beste traditie van Miles Davis (1926-1991), met adembenemend mooi demper-werk. Ook maakt hij gretig gebruik van het binnenwerk van de vleugel, waarbij de snaren mee resoneren met zijn trompetspel. Nachtmuziek die een rustgevende afsluiter vormt van de eerste avond North Sea Jazz 2017.

Het is opmerkelijk om te constateren dat de meest geslaagde jazz van dit moment teruggrijpt op de klassiekers uit de vorige eeuw.  Met verwijzingen naar onder meer Ellington, Monk, Mingus en Davis geven de musici van nu aan dat dit genre niet zonder zijn grondleggers succesvol kan worden uitgevoerd. Een constatering die gelijktijdig het postmoderne en enigszins behoudende karakter van de actuele jazz definieert. 

Gezien: John Beasley Presents Monk’Estra, Greg Ward & 10 Tongues, Dhafer Youssef, Makaya McCraven en Avishai Cohen.


© Jazzenzo 2010