Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Adam Rogers - Dice

CD-RECENSIE

Adam Rogers - Dice
bezetting: Adam Rogers gitaar; Nate Smith drums; Fima Ephron
basgitaar
opgenomen: 17 en 18 oktober 2014, Avatar Studios, NYC
uitgebracht: juni 2017
label: Andraj Records
aantal stukken: 10
tijdsduur: 55’45
website: www.adamrogersmusic.com
door: Ron Holman



Adam Rogers is zo’n gitarist die bij het grote publiek minder bekend is als bijvoorbeeld Mike Stern of John Scofield maar bij connaisseurs heeft hij wel degelijk een naam van betekenis opgebouwd. In 2008 ontving hij zelfs de North Sea Jazz Paul Acket Award voor ‘Artist deserving wider recognition’. En die erkenning is de afgelopen negen jaar zeker gegroeid, want Rogers is een productieve man en heeft heel wat credits bij elkaar geharkt. Het in juni uitgekomen ‘Dice’ is daar het recente bewijs van.

Rogers vestigt zijn naam als bandlid van Lost Tribe die vanuit New York in de jaren negentig furore maakte met hun eigenzinnige zwaar op de groove leunende jazzrock. De groep had dan ook bijzondere bandleden zoals Fima Ephron op bas, drummer Ben Porowski, saxofonist David Binney en David Gilmore als tweede gitarist. Inmiddels namen van kaliber in de jazz.

Voor het Criss Cross-label maakte Rogers een aantal solo-albums die meer zijn jazzkant laten zien. Op deze cd’s zijn duidelijk de invloeden van Scofield te horen, waar Rogers in zijn beginjaren bij heeft gestudeerd. Ook als sideman is hij te horen bij een hele reeks artiesten van naam zoals Michael Brecker, Cassandra Wilson, Chris Potters, The Neptunes en het Gil Evans Orchestra. Een heel breed uiteenlopend scala aan artiesten waarvan de invloeden in zijn werk zijn terug te horen. In de afgelopen jaren speelde hij mee op het debuutalbum van Forq, een van de projecten van Snarky Puppy’s bassist Michael League, waar hij vervangen zou worden door Snarky-gitarist Chris Mcqueen. Rogers heeft het te druk met andere zaken, zoals het vormen van een nieuw trio Dice en het uitbrengen van het gelijknamige debuutalbum, dat overigens al in 2014 is opgenomen.

Op 'Dice' werkt hij weer samen met basgitarist Fima Ephron en drummer Nate Smith, ook niet de minsten. Op het album is een mix van jazz, rock, funk, hiphop, country en folk te horen en in het gitaargeluid hoor je flarden Hendrix, Scofield, Wayne Krantz en diverse hardrockgiganten voorbij komen. Voor luisteraars die Rogers alleen kennen van zijn jazzy solo-cd’s zal dit even wennen zijn, want Rogers trekt regelmatig flink van leer. Ephron en Smith zijn samen een stevig ritmetandem en leggen in verschillende nummers een geweldige groove neer die soms doet herinneren aan James Brown of The Band of Gypsys. 

Het stuk ‘The Mystic’ heeft meer een country en folk-feel en is opgedragen aan country en blueszanger Mississippi Fred McDowell (1906 – 1972). Die voorliefde voor country komt ook terug in de Willy Nelson compositie ‘Crazy’ dat vooral bekend is geworden in de versie van countryzangeres Patsy Cline. Je moet als luisteraar er wel op berekend zijn dat Rogers na zo’n lieflijke country tune (met geweldig gitaarwerk van Rogers op zijn Fender Stratocaster) er niet voor terugdeinst om over te schakelen op een vette funk-groove om in het daaropvolgende nummer de gitaar op het standje hardrock te zetten. Een lekker eigenwijs album dus. Als dat geen probleem is, kan je van een geweldige gitarist en een fantastisch ritmetandem genieten.

Adam Rogers - Dice


© Jazzenzo 2010