Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Toots Thielemans alom aanwezig op Dinant Jazz

CONCERTRECENSIE. Dinant Jazz Festival, Dinant, België, 28 en 29 juli 2017
beeld: Hugo Lefèvre
door: Georges Tonla Briquet

Twee begrippen die deze editie van Dinant Jazz tekenden: gezelligheid en jazz. Jazz? Organisator Jean-Claude Laloux en zijn ploeg, met mede-programmeur Patrick Bivort voorop, bewezen inderdaad dat het nog mogelijk is een jazzfestival te organiseren zonder hippe afwijkingen of commerciële cross-over projecten. Rode draad was een eerbetoon aan Toots Thielemans die hier in het verleden verschillende malen optrad.

  
Zangeres en pianiste Sarah McKenzie, de all star Toots Thielemans tribute band, en gitarist Lorenzo Di Maio stonden onder meer op het affiche van Dinant Jazz Festival.

Gitaartalent
De jonge Belgische gitarist Lorenzo Di Maio greep vooral terug naar zijn debuutalbum ‘Black Rainbow’ dat in 2016 verscheen. Omringd door een groep die momenteel mooi weer maakt in de Waalse jazzscene (drummer Antoine Pierre, trompettist Jean-Paul Estiévenart, pianist Nicola Andrioli en bassist Cédric Raymond) zorgde hij voor een sterk staaltje moderne jazz opgebouwd rond catchy thema’s met juist getimede solomomenten. De sterke – filmische - opbouw van de nummers illustreerde dat Di Maio ook als componist heel wat in zijn mars heeft. Als gitarist hanteert hij zowel de snedige aanpak van John Scofield als de lyrische lijnen van Philip Catherine. Met ’Back Home’ bewees hij bovendien dat hij tevens de bleus in de vingers heeft. ‘Inner Peace’ was een haast funky ode aan Toots Thielemans met een vinnig steekspel tussen gitarist en trompettist. Een groep die duidelijk klaar is voor het grotere werk.

  
Lorenzo Di Maio Group. Het Sarah McKenzie Quartet met contrabassist Geoff Gascoyne.

De Australische zangeres en pianiste Sarah McKenzie bouwt momenteel een internationale carrière op vanuit Parijs. Haar voorliefde gaat naar oudere standards uit het gouden Broadway-tijdperk met sleutelwoorden als romance, moonlight en old fashioned. Zonder ver af te wijken van de basisregels bij dit repertoire, heeft ze toch een persoonlijke stijl. De eigen nummers passen perfect bij het totaalplaatje. Als pianiste kon ze niet helemaal overtuigen maar dat werd opgevangen door een geoliede begeleidingsgroep met achter het drumstel Sebastiaan de Krom (Jamie Cullum). Haar ode aan Toots: een zeer geslaagde bluesversie van ‘Makin’ Whoopee!’, ooit gebracht door Toots met Peggy Lee. Ook de verfijnde versie van ‘Moon River’ was overtuigend. Stacey Kent mag alvast wat plaats maken.

  
Ode aan Toots Thielemans met o.a. gitarist Philip Catherine en drummer Bruno Castellucci. Michel Herr schreef de arrangementen.

Ode
Het grootste project van het weekend was een all star tribute aan Toots  door muzikanten die allen ooit een rechtstreekse link hadden met hem: Philip Catherine (gitaar), Michel Hatzigeorgiou (basgitaar), Bert Joris (trompet), Steve Houben (saxofoon) en drummer Bruno Castellucci, meteen ook presentator van dienst. Michel Herr, jarenlang de vaste pianist van Toots, schreef de arrangementen voor het hele programma. Enkel pianist Vincent Bruyninckx was de vreemde eend in de bijt maar hij deed precies wat van hem verwacht werd. De set was opgebouwd rond drie thema’s: internationale ontmoetingen, filmmuziek en eigen composities van Toots. Meteen een kijk in het grote fotoboek van de internationale jazz. Wat namedropping was niet misplaatst: Benny Goodman, George Shearing, Quincy Jones, Paul Simon, Herbie Hancock en Jaco Pastorius, om er slechts enkelen te citeren.

Bij elk nummer had Castellucci wel een anekdote over Toots klaar. Het leek er vooral op dat elkeen zichzelf wilde overtreffen. Solomomenten te over maar steeds kort en bondig. Enkel Steve Houben en Philip Catherine kregen geregeld meer ruimte. Zij benutten die op grandioze wijze. Vooral ook een bewijs dat de oude garde zonder de hulp van elektronische snufjes nog steeds weet waar het essentieel om draait: gevoelens op een toegankelijke en directe manier overbrengen zonder veel omwegen maar met juist gekozen noten. Respect over heel de lijn.

  
Trompettist en zanger Greg Houben met o.a. bassist Cédric Raymond. Ook pianist Eric Legnini speelde op Dinant Jazz, met zijn Waxx Up Group.

Luik-Rio
Uiterst aangename verrassing van het festival was het concert van de Luikse trompettist en zanger Greg Houben. Onder de titel ‘Un Belge à Rio’ bracht hij een ode aan Brazilië, dat sinds zijn jonge jaren voor hem een tweede vaderland geworden is. Zomaar geen intermezzo in zijn repertoire, maar een wel doordachte en verantwoorde keuze. De trompettist Houben hield het eerder bij schaarse invallen. Hij ontpopte zich vooral als sensuele crooner met een fluwelen stem. In het verleden was dit niet altijd zo geslaagd, met dit repertoire is het bingo. Het beste van Chet Baker, Henri Salvador en Nino Rota samen. Met Lorenzo Di Maio (op elektrische en akoestische gitaar evenals op cavaquinho) die klonk als een neefje van Ry Cooder en Bill Frisell. Hopelijk verschijnt er zo snel mogelijk een opname.

  
Jazz Station Big Band onder leiding van saxofonist Stéphane Mercier (m) en met mondharmonicaspeler Grégoire Maret.

Big Band
Dat het affiche uiterst gevarieerd was, bewees de aanwezigheid van de Jazz Station Big Band, tegenwoordig onder leiding van Stéphane Mercier. Voor de gelegenheid werd de Zwitserse mondharmonicaspeler Grégoire Maret uitgenodigd. Een geslaagde zet over de hele lijn. De man nam de hele bende op sleeptouw en sloofde zich uit alsof hij voor de eerste keer aan een wedstrijd deelnam. Veel hoge noten, af en toe wat glissando maar vooral een enorme drive. Gedurfd was om al meteen als tweede nummer Toots zijn klassieker ‘Bluesette’ te brengen. Zelfs daar slaagde hij met brio in. Vuurwerk om af te sluiten in pure New Orleans-stijl met een hitsig duet tussen Maret en trompettist Jean-Paul Estiévenart.

Toots mag tevreden zijn met een dergelijke hommage. Hij zou beslist bij elk concert even het podium opgekomen zijn om mee te spelen, zoals hij dat hier in het verleden bijna steeds deed. Dinant Jazz staat alleszins weer op de festivalkaart. 


© Jazzenzo 2010