Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Björn Meyer – Provenance

CD-RECENSIE

Björn Meyer – Provenance
bezetting: Björn Meyer basgitaar
opgenomen: augustus 2016, Auditorio Stellio Molo, Lugano
uitgebracht: 15 september 2017 
label: ECM / Challenge Records
aantal stukken: 12
tijdsduur: 57’03
website: www.bjornmeyer.comwww.ecmrecords.com
door: Armand van Wijck




Met ‘Provenance’ brengt ECM een unieke productie op de markt. Manfred Eicher nam al vaker albums op met solo contrabas, maar nog niet eerder eentje die gewijd was aan de basgitaar. De Zweed Björn Meyer – bekend van Nik Bärtsch's Ronin – speelt op vrijwel alle stukken met zijn elektrische zes-snarige basgitaar en grijpt af en toe naar een akoestische basgitaar en synthesizer.

Voor het project reisde Meyer speciaal af naar de ECM-studio in Lugano, waar de ruimte van grote invloed is geweest op zijn spel tijdens de opnames. Afgezien van dubben of loopen gaat Meyer zeer spaarzaam om met extra effecten, met uitzondering van de reverb waarvan mogelijk het overgrote deel al te danken was aan de natuurlijke akoestiek van de studio. 

Het basgeluid voelt hierdoor heel puur, warm en natuurlijk aan. Zelfs het glijden van de hand over de gitaarhals en de aanslag van de vingers is hoorbaar. Dit alles komt geheel tot zijn recht in de minimalistische soundscapemuziek die over het hele album verspreid is. Meyer kwam volledig voorbereid naar de studio maar de kwaliteit van de akoestiek inspireerde hem zodanig, dat hij in de nacht tussen de twee opnamedagen in spontaan een extra stuk voor het album componeerde.

Met zowel de elektrische als akoestische zes-snarige basgitaren binnen handbereik beschikt Meyer over een groot bereik en hij maakt hier dan ook smaakvol gebruik van. Hoge melodielijnen of akkoordaanslagen klinken regelmatig als die van een gewone gitaar, terwijl hij daaronder met donkere bastonen een alles bepalende groove of ostinato voor een stuk neerzet.

Toch blijft de bassist met veel van zijn contrapuntlijnen en uitgekiende, organische improvisaties regelmatig en schijnbaar bewust rond hetzelfde register hangen. Waar dit normaal gesproken storend kan zijn vanwege het wat uitgesmeerde en vage geluid dat hierdoor ontstaat, geeft het zijn composities juist nog meer diepgang.



Björn Meyer – Three Thirteen (Provenance)


© Jazzenzo 2010