Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Kris Defoort – Diving Poet Society

CD-RECENSIE

Kris Defoort – Diving Poet Society
bezetting: Kris Defoort piano (purper), Nicolas Thys basgitaar (donkerblauw), Lander Gyselinck drums (lichtblauw), Veronika Harcsa zang, Guillaume Orti altsaxofoon (oranje)
opgenomen: 6 & 7 oktober 2016, Fattoria Musica, Osnabrück
uitgebracht: november 2017
label: W.E.R.F.
aantal stukken: 7
tijdsduur: 48’51
website: www.krisdefoort.com - www.dewerfrecords.com
door: Georges Tonla Briquet


Sinds de Amerikaanse componist Gunther Schuller zestig jaar geleden de term ‘third stream’ introduceerde, werden de grenzen tussen jazz en klassiek plotseling vager maar ook academischer. In België is pianist Kris Defoort een van de grootste aanhangers. Met ‘Diving Poet Society’ illustreert hij dat nog eens overduidelijk.

Bij werk van componist en pianist Kris Defoort is het steeds spannend afwachten welke richting het uitgaat. Is het een operacreatie zoals voordien al gebeurde met ‘The Woman Who Walked Into Doors’ en ‘House Of The Sleeping Beauties? Is het een nieuwe groep met het accent op zijn jazzachtergrond? Of flirt hij nog eens onverbloemd met beide stijlen? Op ‘Diving Poet Society’ is het antwoord de laatste stelling.

Als leraar en als muzikant legt Defoort zijn oor te luisteren bij de jonge generatie. Zo schatte hij snel het potentieel in van drummer Lander Gyselinck (STUFF., LABtrio) die ondertussen een aantal jaar deel uitmaakt van zijn jazztrio. Hetzelfde verhaal geldt nu ook voor de Hongaarse vocaliste Veronika Harcsa. Toen hij haar de eerste keer hoorde zingen was hij verloren, of beter gewonnen. Defoort wist meteen hoe hij haar stem optimaal zou kunnen aanwenden. Niet in een jazzcontext maar in een grensoverschrijdend repertoire tussen hedendaags klassiek en jazz verrijkt met improvisaties en een tikje avant-garde.

Defoort ging aan het componeren en kwam uiteindelijk tot zeven stukken waaronder een bewerking van zijn ‘Sound Plaza’ (nu ‘New Sound Plaza’). Voor twee gebruikte hij teksten van dichter Peter Verhelst om Harcsa’s stemverbuigingen extra in de verf te zetten. Als basisprincipe hanteert hij de rijkdom van elke muzikant zijn klankleuren om zo tot een definitieve structuur van de compositie te komen. Het leidt tot sterke beeldvorming en vooral tot een ongelooflijk hechte groepssound ondanks de abstracte teksten en de vrijheid die elkeen benut.

Extreme stijloefeningen blijven uiterst toegankelijk, al besef je uiteraard bij aanvang dat dit geen mainstream vocale jazz is. Norma Winstone en Sarah Buechi zijn referentiepunten. In ‘Liquid Mirrors’ vormen baslijn en repetitieve ingehouden drums een direct aanknopingspunt met ‘Masterpiece’ van The Temptations. Elk potentieel element wordt zo gemanipuleerd om te verrassen. Dat bij elke muzikant op de hoes expliciet een kleur vermeld wordt, zegt ook al veel.

Met de live voorstelling in de Jazzstation (Brussel) op 2 november bewees het kwintet dat dit nog maar een begin is. De Billie Holiday tribute ‘Heavenly Billie’ was bijvoorbeeld pure Kurt Weill/Bertolt Brecht. Dat de cd ook deels een ode is aan gitarist en jazzpoëet Pierre Van Dormael (1952-2008) werd extra in de verf gezet via de titeltrack. Het zal dus niet verbazen als deze groep komende zomer opduikt op de grote festivalpodia.

 

Beluister Diving Poet Society (volledige album).



Kris Defoort presents Diving Poet Society.


© Jazzenzo 2010