Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Han Bennink en Joris Roelofs vormen onweerstaanbaar duo

CONCERTRECENSIE. Han Bennink en Joris Roelofs, TivoliVredenburg, Utrecht, 16 februari
beeld: Ton van Leeuwen
door: Cyriel Pluimakers

Klarinettist en altsaxofonist Joris Roelofs (1984) vormt een van de meest avontuurlijke musici van de jonge generatie. Begonnen als een onvervalste bebopper heeft hij zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een veelzijdig rietblazer die ook de meest gewaagde experimenten niet uit de weg gaat. Regelmatig treedt hij op met de eeuwig jong lijkende slagwerker Han Bennink (1942), die de New Dutch Swing zo ongeveer uitgevonden heeft. Een stijl waarin avant-garde en jazztraditie elkaar omarmen en veel muzikaal risico genomen wordt.

  
Han Bennink en Joris Roelofs tijdens hun duoconcert in Club Nine van TivoliVredenburg in Utrecht.

Generaties
Tussen Bennink en Roelofs liggen twee generaties, maar als de musici met elkaar duelleren valt van het leeftijdsverschil niets te merken. In 2015 speelden ze voor het eerst samen tijdens een Eric Dolphy Tribute en een jaar later op het Nederlands Klarinetfestival. De musici gaan geen enkel muzikaal avontuur uit de weg: bekende elementen als melodie, ritme, dynamiek en textuur vormen hoofdingrediënten van hun muzikale verhaal, maar ze combineren dit met een prettige onvoorspelbaarheid. 

Voor het concert maken de heren geen afspraken over wat ze gaan doen: alles ontstaat op het podium. Zo kan er ineens een bekende standard voorbijkomen als ‘I’ll Be Seeing You’ of ‘I Should Lose You’. Deuntjes die door de heren vakkundig van alle sentimentaliteit ontdaan worden en eerder boers klinken dan als ooit populaire features uit een musical. Die typerende combinatie van verfijning en muzikale grofheid vormt een van de smaakmakers van dit duo.

Misha
Roelofs bespeelt bij dit concert alleen de klarinet en basklarinet, een instrument dat inmiddels zijn hoofdinstrument vormt. Een hoogtepunt is de improvisatie van de musici op ‘De Sprong, O Romantiek der Hazen’, de legendarische compositie van Misha Mengelberg. Een stuk dat de aanzet vormt tot exploraties op ‘How Insensitve’ en ‘We See’, de klassieker van Thelonious Monk. Als toegift volgt een interpretatie van Hoagy Carmichael’s ‘Skylark’, een kers op de muzikale taart.

Bennink en Roelofs vormen een onweerstaanbaar duo en behoren zonder twijfel tot het beste wat de Nederlandse jazz te bieden heeft.


© Jazzenzo 2010