Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Gouden tijden herleven in Het Concertgebouw

CONCERTRECENSIE. Jazz at Lincoln Center Orchestra & Wynton Marsalis eren Benny Goodman, Concertgebouw Amsterdam, 21 februari 2018
beeld: Ton van Leeuwen
door: Cyriel Pluimakers

Twee dagen lang treedt het prestigieuze Jazz at Lincoln Center Orchestra op in het Amsterdamse Concertgebouw: de eerste avond met een Duke Ellington programma en een tweede avond gewijd aan Benny Goodman, The King of Swing. Met name de hernieuwde aandacht voor de laatste is opvallend: tachtig jaar geleden trad de klarinettist op in Carnegie Hall, met een keur aan zwarte en witte musici. Een maatschappelijk en muzikaal evenement van de eerste orde in het gesegregeerde Amerika van toen.

  
Wynton Marsalis en Jazz at Lincoln Center Orchestra in Het Concertgebouw in Amsterdam.

Wereldtop
Marsalis slaagt er met zijn Jazz at Lincoln Center Orchestra in om de uitbundige sfeer van Goodman zijn muziek te laten herleven. Het Concertgebouw vormt hier dé uitgelezen plek voor qua traditie, sfeer en akoestiek. Dit orkest is als geen ander in staat zich aan te passen aan de specifieke mogelijkheden van de zaal: de samenklank is ronduit betoverend en de dynamiek gaat van fluisterzacht tot uitgebalanceerd hard. Waar menig jazzensemble letterlijk uit de bocht vliegt door met een te hoog volume te spelen, laten Marsalis en zijn mannen horen hoe het wél moet. 

Over de specifieke kwaliteiten van het Jazz at Lincoln Center Orchestra is al veel geschreven, maar in Amsterdam maakt deze bigband wederom duidelijk dat deze musici absolute meesters zijn in de authentieke reproductie van de hoogtepunten van de vooroorlogse jazz. Het sectiewerk is haarscherp, de swing ongeëvenaard en de keuze van de solisten kan niet beter. Met de klarinettisten Victor Goines en Ted Nash, de saxofonisten Walter Blanding en Sherman Irby en de trompettisten Wynton Marsalis en Kenny Rampton staat letterlijk de wereldtop in huis. 

Springlevend
Klassiekers als ‘Don’t Be That Way’, ‘Sometimes I’m Happy’, ‘One O’Clock Jump’ en ‘Blue Skies’ passeren de revue. Nash schittert op klarinet in ‘The Man I Love’, Blanding laat zijn sopraansaxofoon gloriëren in ‘Blue Rhythm’ en Marsalis zijn trompet in ‘Life Goes To A Party’. Samen met klarinettist Goines geeft de trompettist opnieuw glans aan de song ‘Goodbye’, in een uitgesponnen interpretatie die geen enkel moment sentimenteel wordt.

De tweede set wordt eveneens gevuld met hoogtepunten. Trompettist Rampton geeft opnieuw glans aan ‘I’m Coming Virginia’, beroemd geworden door de legendarische Bix Beiderbecke. Goines schittert in het aloude ‘Body and Soul’ en in een duel met Nash in ‘Dizzy Spells’ laat hij horen dat de klarinet als jazzinstrument nog steeds springlevend is. De zaal zindert tijdens Goodman’s megahit ‘Sing Sing Sing’, met hoofdrollen voor tenorsaxofonist Blanding en wederom klarinettist Goines. 

Het Jazz at Lincoln Center Orchestra valt een uitzinnig applaus ten deel en speelt als passende toegift ‘Blue Room’, ook zo’n succesnummer uit de gouden jaren van de jazz. 


© Jazzenzo 2010