Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Andy Sheppard Quartet - Romaria

CD-RECENSIE

Andy Sheppard Quartet - Romaria
bezetting: Andy Sheppard tenor- en sopraansaxofoon, Eivind Aarset, gitaar, Michel Benita contrabass, Sebastian Rochford drums
opgenomen: april 2017, Auditorio Stelio RSI, Lugano
uitgebracht: januari 2018
label: ECM
aantal stukken: 8
tijdsduur: 48’08
website: www.andysheppard.co.uk - www.ecmrecords.com
door: Cyriel Pluimakers



De Britse saxofonist Andy Sheppard (1957) is een veelzijdige blazer die we aantreffen in tal van ensembles, van jazz tot wereldmuziek. Jarenlang al is hij ook een van de smaakmakers in de ensembles van Carla Bley. Daarnaast heeft hij een solocarrière die inmiddels vier producties opleverde voor het Duitse ECM-label.

In het onlangs verschenen album ‘Romaria’ laat hij zich begeleiden door de Noorse gitarist Eivind Aarset, contrabassist Michel Benita en drummer Sebastian Rochford, beiden afkomstig uit Frankrijk. Het album opent met de compositie ‘And A Day…’, weidse muziek in de beste ECM-traditie. Gestreken contrabas en subtiel gebruik van elektronica zorgen voor een enigszins Scandinavische sfeer. Levendiger klinkt de band in ‘Thirteen’ waar we Sheppard horen in een doortastende solo op sopraansaxofoon. Gitarist Aarset roept met zijn gitaar de sfeer van Noorse fjorden op. 

De tenorsaxofoon van Sheppard komt uitgebreid voor het voetlicht in het romantische ‘Romaria’, een stuk waarin de spirituele kant van de leider ruimschoots aan bod komt. Muziek die net iets te voorspelbaar is om echt profetisch te kunnen zijn. Precies daar ligt ook de zwakte van Sheppard: waar andere blazers nog wel eens expres een verkeerde noot spelen, klinkt de Brit als een verhalenverteller die de luisteraar geen seconde met een onbekend element wil confronteren. Ook het gitaarwerk van Aarset leidt aan dit euvel: zo gonzen de welluidende clichés in de compositie ‘Pop’ je om de oren. 

Het Scandinavische element wordt nog meer uitgelicht in ‘They Came From The North’ met muziek die eerder uit lucht dan uit steekhoudende melodieën lijkt te bestaan. Ronduit sentimenteel klinken de composities ‘With Every Flower That Falls’ en ‘All Becomes Again’. Artistieke uitingen die eerder aan elevator music doen denken dan aan jazz, waar een blazer met beide benen op de grond staat. Het gedragen slotnummer ‘Forever …’ heeft gelukkig iets meer om het lijf. De contrabassolo van Benita en het percussieve spel van Rochford zijn uit de kunst. Je zou willen dat Sheppard dit aardse no nonsense spoor weer bij zijn volgende productie oppakt.



Beluister dit album via Spotify.


© Jazzenzo 2010