Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Paolo Fresu laveert tussen jazz, klassiek, tango en boogiewoogie

CONCERTRECENSIE. Paolo Fresu, Mare Nostrum II, Nikolaisaal Potsdam, Duitsland, 11 maart
beeld: Wally Perusset
door: Marko van der Wal

Het sterrentrio Paolo Fresu, Richard Galliano en Jan Lundgren treedt sinds een jaar of tien op met hun programma Mare Nostrum. Deze steeds verder uitdijende ode aan de zee leverde inmiddels twee albums op en optredens in meer dan twintig landen. Mare Nostrum gaat niet, zoals Gianmaria Testa’s Da nostra parte del mare, over de Middellandse Zee en vluchtelingen die hun weg naar Europa proberen te vinden. Alle opgegroeid aan zee vonden ze hun inspiratie juist in dat oneindige water, maar dan vooral als concept: het is de verbindende factor tussen hen en hun composities, voor de wonderlijke maar des te sterkere combinatie van piano, accordeon en trompet.

  
Jan Lundgren, Paolo Fresu en Richard Galliano speelden in Potsdam hun programma Mare Nostrum.

De thematiek van Mare Nostrum blijft in Potsdam op de achtergrond. Makkelijke keuzes, bijvoorbeeld een zeemanslied of een scheepshoorn, tref je in het repertoire niet aan. Galliano laat soms heel veel loze lucht door zijn accordeon gaan, om het wind in de zeilen te imiteren, maar dan is het met het havengevoel wel bekeken. Naast een selectie van de sowieso al zeer gevarieerde twee albums bestaat het programma uit composities van anderen en eigen werk voor andere projecten. Er komt onder meer balletmuziek voorbij van Lundgren, en een bewerking van ‘Eu não existo sem você’ van Tom Jobim, en zo laveren ze vrijelijk tussen jazz, klassiek, tango en boogiewoogie.             

Belofte
De belofte die een trio van dit kaliber inhoudt wordt meer dan ingelost, door hun keuzes en hun spel. Ze weten de beperkingen van de combinatie, virtuoos als zijn, volledig uit te buiten: Lundgren vult af en toe een lopende bas in en Galliano weet waar nodig de percussieve elementen van zijn instrument aan te boren of speelt op een accordina.            

Paolo Fresu, een ideale trompettist, wisselt voortdurend en ongemerkt af tussen trompet en bugel. Met de een weet hij te zorgen voor een verheven, romig geluid en met de ander voor een wat schellere bijklank. Tot zijn arsenaal behoort ook een en ander aan elektronica, waarmee hij smaakvol veel meer ruimte in zijn spel suggereert. Fresu durft letterlijk de ruimte te benutten door al spelend over het podium te lopen, zoals in een schitterend duet met Lundgren, dat eindigt in een zinsbegoochelend lange noot.            

Europa
Met een Sardijn, een Italiaanse Fransman en een Zweed is de Europese sound onvermijdelijk, die in dit geval vooral dankzij Fresu karakteristiek relaxt is en hier in Duitsland in goede aarde valt. Als toegift spelen ze toepasselijk een melodie van de aartsvaders van de Europese muziek, ‘Sì dolce è’l tormento’ van Monteverdi. Afsluiter van de avond is de ode ‘À ma mère’ van Galliano, die naar eigen zeggen terecht zal komen op hun volgende cd. We mogen kortom uitkijken naar Mare Nostrum III.

Marko van der Wal schrijft voor het literaire tijdschrift Tirade.


© Jazzenzo 2010