Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Gypsy Tenors

CD-RECENSIE

Gypsy Tenors
bezetting: Tony Lakatos, Rick Margitza en Gabor Bolla tenorsaxofoon, Vincent Bourgeyx piano, Darryl Hall contrabas, Bernd Reiter drums
opgenomen: 16 november 2016, Unterfahrt, München
uitgebracht: oktober 2017
label: Skip Records
tijdsduur: 73’40
website: tonylakatos.com  skiprecords.com challengerecords.com
door: Cyriel Pluimakers


De tenor battle is een van de klassieke configuraties uit de jazz. Vanaf de jaren dertig werden er in de Verenigde Staten duels gevoerd tussen tenorsaxofonisten, die streden om de eer wie nu de beste was. Zo werd de legendarische Coleman Hawkins ooit ‘ingemaakt’ door zijn concurrenten uit Kansas City, waaronder Ben Webster en Lester Young. Deze traditie wordt tot op de dag van vandaag in wereldwijd ere gehouden. Eind vorig jaar verscheen een verrassende uitgave met drie tenorsaxofonisten in de frontline: Tony Lakatos, Rick Margitza en Gabor Bolla. Alle drie met zigeunerbloed in de aderen en gepokt en gemazeld in het post-Coltrane idioom.

De in november 2016 gemaakte live-opname uit de Unterfahrt jazzclub in München is uitermate sfeervol en vanaf het eerste moment zie je, bij wijze van spreken, het zweet van de blazers afdruipen. Opvallend is dat ze geen van drieën voor elkaar onderdoen: ze beschikken allemaal over een krachtig geluid en lopen over van muzikale ideeën. 

Een stuk gespeelde klassieker als ‘Invitation’ krijgt van hun een stevige poetsbeurt: in de solo’s springen de vonken er letterlijk vanaf. Opvallend is dat er ook plek is voor een meer subtiele compositie als ‘317th 32nd’ van pianist Lennie Tristano. Ook in dit veeleisende repertoire weten de blazers uitstekend hun weg te vinden. Lakatos draagt het uitbundige ‘Bebop Csardas’ bij en het hymnische ‘Silver and Gold’, een hommage aan Horace Silver. De lyrische kant van Lakatos komt uitgebreid voor het voetlicht in de ballad ‘You’ve Changed’. Het weemoedige ‘Lament’ van J.J. Johnson wordt gloedvol neergezet door Bolla. Margitza staat garant voor het slotnummer ‘E-Jones’, een eerbetoon aan Elvin Jones, de grote vernieuwer van het slagwerk en jarenlang de motor achter het John Coltrane Quartet. Het stevige thema wordt groots en unisono neergezet. In de uitgebreide solo’s geven de blazers elkaar geen haarbreed toe. 

Er verschijnen weinig jazz-cd’s die, vanaf de eerste tel tot de laatste seconde, zo’n speelplezier belichamen als ‘Gypsy Tenors’: een gedenkwaardige krachtmeting tussen drie van de beste tenorsaxofonisten van dit moment. Musici die stuk voor stuk authentiek zijn: een bijzondere kwaliteit die je in het huidige jazzlandschap te weinig tegenkomt.



Beluister dit album via Spotify.



Impressie The Gypsy Tenors.


© Jazzenzo 2010