Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Uitzonderlijke emotionele diepgang bij Brad Mehldau

CONCERTRECENSIE. Brad Mehldau Trio, Bimhuis, Amsterdam, 9 mei 2018
beeld: Liesbeth Keder
door: Cyriel Pluimakers

Van alle jazzpianisten is de uit de Verenigde Staten afkomstige Brad Mehldau een van de meest geliefde. Begon zijn carrière met de nodige persoonlijke problematiek, inmiddels heeft hij zich opgewerkt tot een onverslaanbare toetsentijger. In de huidige scene valt er niemand aan te wijzen met zo een indrukwekkende linkerhand, haarscherpe timing en feilloos ritmegevoel.

  
Brad Mehldau Trio met contrabassist Larry Grenadier en drummer Jeff Ballard.

Wereldtop
Onder zijn vingers komt niet alleen de jazztraditie tot leven, maar ook de nodige pop en klassiek. Als Mehldau een popsong speelt, is zijn interpretatie vaak vele malen interessanter dan het origineel. Het Amsterdamse Bimhuis is drie dagen stijf uitverkocht, want als performer stelt hij nooit teleur. Zijn jarenlange begeleiders – contrabassist Larry Grenadier en drummer Jeff Ballard – behoren tot de wereldtop.

Mehldau speelt een lange set met repertoire van zijn nieuwste cd ‘Seymour Reads The Constitution’ en een aantal hoogtepunten uit zijn vorige producties. Het concert begint met het lyrische ‘Little Person’, waarin Mehldau meteen een bijzondere emotionele diepgang bereikt. Fraai ook is ‘Spiral’ waarin hij een melodisch idee steeds verder uitbeent, met een hoofdrol voor die buitengewoon actieve linkerhand. Het lijkt wel of er twee pianisten aan het werk zijn. De kracht van zijn samenwerking met Ballard komt voor het voetlicht in ‘Jeff Brad Idea’ waarin een door de drummer neergezet ritmisch motief leidt tot een spannend vraag en antwoord spel waarin de muziek steeds abstracter lijkt te worden. 

Poëzie
Buitengewoon meeslepend is Mehldau’s spel in de schitterende ‘C Minor Waltz’. Intens is zijn improvisatie op ‘Highway Rider’, met een stevige fundering in de blues. Aan het einde speelt hij ‘Beatrice’, een prachtig hommage dat saxofonist Sam Rivers ooit voor zijn vrouw componeerde. Wat het trio hier laat horen is pure muzikale poëzie, met een feature voor de krachtige contrabas van Grenadier. Wanneer dan ook nog een bluesy versie volgt van Julie London’s hit ‘Cry Me A River’ bereikt de avond een sfeer van volmaaktheid, die weinig in het Bimhuis zal voorkomen. 



(Foto's Brad Mehldau Trio gemaakt in Tilburgse Concertzaal 2015.)


© Jazzenzo 2010