Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

North Sea Jazz brengt fusion van hoog niveau

CONCERTRECENSIE. North Sea Jazz Festival, Ahoy Rotterdam, 13, 14 en 15 juli 2018
beeld: Ron Beenen, Olga Beumer
door: Ron Holman

We kiezen voor de fusion. Tijdens het gehele festival is een jongere generatie jazztalent geprogrammeerd die, zeg maar, ‘de oude rotten in het vak’ moeiteloos kunnen opvolgen en die in staat zijn om nieuwe wegen in te slaan in deze muziekstijl. Toetsenist Cameron Graves bijvoorbeeld mag op vrijdag de Congo openen met zijn eigen trio

  
Toetsenist Cameron Graves, Christian Scott, en artist in residence Michael League op North Sea Jazz.

Graves is bekend als pianist op het album ‘The Epic’ van saxofonist Kamasi Washington en hij is één van de  begeleiders in de band van Stanley Clarke, die later op de avond zelf ook optreedt. Graves kan razendsnel spelen en beschikt over een stevig toucher op de piano. In zijn composities komt dat kenmerkende klaterend geluid regelmatig terug en zijn klassiek geschoolde achtergrond is duidelijk te horen. In sommige nummers zingt hij ook en helaas is dat niet zijn sterkste punt. Het gaat er soms stevig aan toe en omdat ‘drumdevil’ Mike Mitchell meespeelt weet het trio flink te keer te gaan. Goede binnenkomer op zo’n eerste dag. 

Jonge honden
Een paar uurtjes later schuift Graves aan bij de band van bassist Stanley Clarke die de laatste jaren alleen maar met jonge honden speelt. Zo is de andere toetsenist in deze band een bijzondere virtuoos. Beka Gochiashvilli uit Georgië is 23 jaar en is op zijn negentiende door Clarke ingelijfd. Ook hij is inmiddels met een carrière als soloartiest bezig. De eerder genoemde Mike Mitchell speelde aanvankelijk ook in de Stanley Clarke Band, maar is inmiddels een veelgevraagd sessiemuzikant. Zijn plaats is ingenomen door super drumtalent Shariq Tucker. De set van het optreden is bijna identiek aan het concert in april in Vredenburg/Tivoli. Tablaspeler Nader Salar maakt dat de composities van Clarke toch weer heel anders klinken.

  
Stanley Clarke. Robert Glasper (R+R= Now). Avishai Cohen.

Bandleider/bassist Michael League van Snarky Puppy was dit jaar ‘artist in residence’ en mocht iedere dag een ander optreden verzorgen. Op de eerste dag koos hij voor een herhaling van de samenwerking met het Metropole Orkest van een aantal jaar geleden. Voorwaarde was wel dat hij met nieuwe muziek op de proppen zou komen. De eerste nummers waren nieuw en andere composities werden van een nieuw arrangement voorzien. Soms begon de muziek iets te veel te lijken op een soundtrack voor een film, en begon de aandacht een beetje weg te zakken maar de batterij aan uitstekende toetsenisten haalden je snel weer bij de leest met pakkende solo’s. Petje af voor de geluidstechnicus om zo’n groot gezelschap helder en transparant te laten klinken in de Maas, normaal een enorme echoput.

Muziek als statement
Een efficiënte aanpassing van de organisatie is het weghalen van de zitstoelen in de Congo, zo kunnen er meer mensen in en het vaak wisselend publiek tijdens een concert hoeft anderen niet te hinderen. In de Congo speelde R + R = Now (Reflect en Respond = Now), een project van onder meer pianist Robert Glasper en trompettist Christian Scott aTunde Adjuah die met hun muziek een politiek statement willen afgeven: racisme en haat zijn begrippen die door muziek niet worden voortgebracht. Muzikaal is het een uitgebalanceerde mix van hiphop, jazz en soul. Een goed voorbeeld hoe fusion zich verder blijft ontwikkelen. 

  
Jerôme Hol met Hans Dulfer. Pat Metheny. De Israëlische gitarist Oz Noy.

Marcus Miller heeft recent ‘Laid Back’ uitgebracht en zijn concert is deels gebaseerd op dat album. Maar Miller weet ook zijn oudere nummers steeds weer om te bouwen zodat het nooit een herhalingsfeestje wordt. Ook is hij zichtbaar ontroerd als hij het nummer ‘Teacher’s Kid’ van ‘Laid Back’ speelt dat is opgedragen aan zijn vader, samen met zijn grootvader belangrijke inspiratiebronnen.

Inventieve gitaristen
De nog relatief jonge gitarist Jerôme Hol speelt in de band van Hans Dulfer, maar heeft ook een eigen trio. En daarmee maakt hij een mix van power jazz en bluesrock. Uiterlijk heeft hij niet alleen overeenkomsten met Robben Ford in zijn jonge jaren, ook muzikaal zijn er raakvlakken en de geest van Jimi Hendrix komt voorbij. Een andere, nog niet zo’n bekende gitarist is Oz Noy. Van oorsprong komt hij uit Israël, maar hij is al jarenlang actief in de jazzclubs in New York waar hij zijn vaste speelavonden heeft. Noy is met zijn band speciaal voor North Sea naar Nederland gehaald en had voor deze gelegenheid bassist Jimmy Haslip, toetsenist Scott Kinsey en drummer Gary Husband meegenomen. Noy is weer zo’n voorbeeld van een gitarist waar de ontwikkeling niet stil staat. Hij heeft een uniek geluid en maakt gebruik van een batterij aan effectpedalen waarmee hij de meest vreemde geluiden uit zijn gitaar tovert. Jammer dat de Congo niet helemaal gevuld werd, maar het publiek dat er wel was kon zijn spel bijzonder waarderen. Oz Noy komt zeker terug in een volgende editie van het festival.

  
Michael League met Antonio Sanchez en Pedro Martinez. Mathias Eick. Mike Stern.

Misser
Wat niet meer terug zal komen is het tweede project van artist in residence Michael League. Niet geslaagd, hij zei het zelf ook al. Een band met twee percussionisten en een bassist  “sounds like a dumb idea”. Met drummer Antonio Sanchez, bekend voor zijn jarenlange samenwerking met Pat Metheny, en de Cubaanse percussionist Pedro Martinez speelden ze op Afro-Cubaanse ritmes getinte muziek voorzien van synthesizerklanken. Op papier misschien interessant, maar live klonk het te veel als lang uitgesponnen jams gebaseerd op één akkoord.

Pat Metheny trad eerder die zaterdag op met diezelfde Antonio Sanchez en dat was een beter uitgebalanceerd concert waarin Metheny een greep uit zijn uitgebreide repertoire liet horen, deze keer ingetogen en sober van opzet. Ingetogen was ook het optreden van de Britse band GoGo Penguin. Een trio dat het beste is te vergelijken met E.S.T dat helaas is opgehouden te bestaan na het overlijden van pianist Esbjörn Sevensson in 2008. Sympathieke composities met subtiel gebruik van elektronica, een genot.

  
Zanger Ziek McCarter van Con Brio. Avishai Cohen met Marc Kakon. Pat Metheny.

Aanstekelijke ritmes
De funkband Con Brio zette je na het concert van GoGo Penguin weer op aarde. Rauw, bruisend en super aanstekelijk. Dat komt vooral door zanger en frontman Ziek McCarter  die wel weet hoe je een publiek moet ophitsen. Ze hadden de pech dat ze tegelijkertijd geprogrammeerd stonden met Earth, Wind en Fire dat veel publiek trok, anders was de Congo waarschijnlijk afgeladen vol geweest en was het dak eraf gegaan. Die broeierige sfeer kwam een dag later terug bij het derde project van Michael League, die voor een optreden van Bokanté had gekozen. Vorig jaar speelde deze multiculturele groep voor het eerst op North Sea voor een laaiend enthousiast publiek. Deze keer klonk de mix van Afrikaanse ritmes, New Orleans swap en funk nog breder en compacter. Daarvoor zorgden de extra gastmuzikanten Bassekou Kouyaté, Sekou Kouyaté en Mehdi Haddab die de muziek een Afrikaanse impuls gaven. Zeer aanstekelijk.

Rust
De rust in de muziek kwam eerder op de dag met ECM-trompettist Mathias Eick voorbij. De muziek bevat weliswaar een groove, maar is subtieler van opzet. Live krijgt het geheel meer power, een geluk want door de snikhete zaal zou je bijna in slaap sukkelen. Bassist Avishai Cohen mocht afsluiten in de Congo op zondag. Zijn laatste album ‘1970’ was deze keer de rode draad in zijn soms opzwepende optreden.

  
John Scofield. Jimmy Haslip en Scott Kinsey (Oz Noy Band). Bassekou Kouyaté (Michael League's Bokanté).

Nog een gitarist die steeds meer aan de weg timmert is Adam Rogers, die met bassist Fima Ephron en drummer Nate Smith een compacte set neerzet. Smith is op dit moment een van de meest gevraagde sessiemuzikanten ter wereld en heeft een schier onuitputtelijke energie. Met KINFOLK – waarmee hij eerder op het festival optrad -  maakt hij meer op soul gebaseerde ‘New Urban Jazz’, maar  zijn fabuleuze drumtechniek komt beter naar voren in het trio van Adam Rogers.

Veelzijdigheid
Opvallend is dat jonge jazzmusici met veel projecten tegelijkertijd bezig zijn en zich niet beperken tot één band of een muziekstijl.  Denk aan de leden van Snarky Puppy, Robert Glasper en zijn gevolg, Oz Noy, Nate Smith en Adam Rogers. Voor een deel een noodzaak, want veel levert de muziek van een enkel project niet op. Bijzonder is dat de muziek van een hoog niveau blijft. En dat is een goed teken voor de toekomst. 

Gezien: Cameron Graves Trio, Snarky Puppy & Metropole Orkest, R+R= Now, Marcus Miller, Stanley Clarke, Jerome Hol Trio, Pat Metheny, Oz Noy, Michael League/Antonio Sanchez/Pedrito Martinez, Nate Smith KINFOLK, GoGo Penguin, Con Brio, Adam Rogers, Mathias Eick, Bokante, Hudson, Mike Stern/Randy Brecker, Meshell nDegeocello, Avishai Cohen.



Bekijk ook:


© Jazzenzo 2010