Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Weergaloos concert Cor Bakker en Bert van den Brink

CONCERTRECENSIE. Cor Bakker & Bert van den Brink , TivoliVredenburg, 21 september 2018
beeld: Ton van Leeuwen
door: Cyriel Pluimakers

Het duo Cor Bakker en Bert van den Brink is een van de best bewaarde geheimen van de Nederlandse jazz. Eind jaren tachtig en begin jaren negentig waren ze op veel Nederlandse concertpodia te zien, maar daarna beleefden ze beiden carrières op een heel ander vlak. Bakker was wekelijks op tv te zien als begeleider van Paul de Leeuw en in diverse andere settings. Bert van den Brink timmerde internationaal aan de weg als solist en als begeleider van onder meer Denise Jannah, Toots Thielemans en Dee Dee Bridgewater. Zijn dagelijkse internetrubriek Bert’s Bytes kent vele volgers.

  
Cor Bakker en Bert van den Brink speelden in Cloud Nine van Tivoli Vredenburg.

Spontaan enthousiasme
Bijzonder is het om beide musici na jaren weer aan het werk te zien in Club Nine in TivoliVredenburg. Een muzikale ontmoeting die ook getuigt van een diepe vriendschap. Vanaf het eerste moment is er dat spontane enthousiasme en die gigantische muzikale ervaring die, gek genoeg, vederlicht voelt. Bakker en Van den Brink kunnen de muziek letterlijk vanuit het niets laten ontstaan en spelen elkaar voortdurend de bal toe. De meest melodische van het duo is Bakker, Van den Brink zoekt het vooral in complexe en originele harmonieën. Ritmisch zijn beide musici bijzonder onderlegd: de swing spat van de improvisaties af zonder ook maar een moment oubollig te worden. Verwijzingen zijn er onder meer naar de muziek van Lennie Tristano en Bill Evans. Aan de laatste wordt zelfs een tribute opgedragen. Een extra kracht van beide muzikale vrienden is hun geweldige gevoel voor humor, terug te vinden in hun vaak komische aankondigingen en grappen in hun spel. Ogenschijnlijk spelen beiden ‘voor de vuist weg’, maar ondertussen passeren de meest ingewikkelde ritmes en harmonische bouwwerken de revue. Een improvisatie komt niet zomaar toevallig tot stand, maar vormt een muzikaal antwoord op 100 jaar jazz. 

Een speciale plek krijgt de muziek van Clare Fischer (1928-2012), een pianist en arrangeur waarmee beiden diepe verwantschap voelen. In 1993 namen ze al een prachtige cd op die volledig gewijd is aan zijn oeuvre: ‘Declared’. Tijdens het concert passeren de composities ‘Minor Sides’ en ‘Cal’s On’ de revue. Complexe muziek, die de heren wegspelen alsof het een eitje is: hoe ingewikkelder, hoe leuker. Terloops wordt ook nog de standard ‘Stella by Starlight’ van nieuwe harmonieën voorzien. Veelkleurig zijn hun uitvoeringen van ‘Chorio’  van Lyle Mays en het bekende ‘Whisper Not’ van Benny Golson. Dat je ook de welbekende blues kunt vernieuwen laten beiden horen in de 5/4 compositie ‘Oh Yeah’, die lekker vet gespeeld wordt als een echte uitsmijter. 

Adembenemend mooi is hun toegift: ‘Hard To Say Goodbye’ van Toots Thielemans. Zelden kostte het meer moeite om afscheid te nemen van een jazzconcert: voor het publiek had de muziek nog de hele nacht door kunnen gaan. 


© Jazzenzo 2010