Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

James Farm kiest voor de bekende weg

CONCERTRECENSIE. James Farm, met Joshua Redman, Aaron Parks, Matt Penman en Eric Harland, TivoliVredenburg Utrecht, 6 oktober 2018
beeld: Ton van Leeuwen
door: Cyriel Pluimakers

James Farm is een van de meest geliefde ensembles van de actuele jazz. De all stars bezetting - met saxofonist Joshua Redman, toetsenist Aaron Parks, contrabassist Matt Penman en drummer Eric Harland - speelt wereldwijd op alle mogelijke festivals en in concertzalen van naam en faam. Het clubcircuit zijn ze al jarenlang ontgroeid. In Utrecht staat het kwartet in de Herz zaal van TivoliVredenburg, een plek bedoeld voor kamermuziek maar ook geschikt voor akoestische jazz.

  
Aaron Parks, Matt Penman, Eric Harland en Joshua Redman, alias James Farm, in Utrecht.

Vakmanschap
De artistieke missie van James Farm is het maken van “nieuwe muzikale connecties die passen in de tijd waarin we leven”. Een motto dat leidt tot melodische muziek, drijvende grooves en een resultaat dat zich ergens tussen pop en jazz in bevindt. Het kwartet maakte inmiddels een tweetal cd’s: ‘James Farm’ (2011) en ‘City Folk’ (2014). Producties waarin vooral het vakmanschap opvalt en de authentieke inspiratie op het tweede plan komt. Natuurlijk steken de melodieën vakkundig in elkaar en horen we vele invloeden uit andere genres, maar grijpt de muziek je niet echt.

Spontaniteit afwezig
Iets wat ook het geval is bij het concert in TivoliVredenburg: de musici geven een bloemlezing ten beste van hun twee succesvolle cd’s, maar van spontaniteit is nergens sprake. Op de lessenaars staan partituren van vele pagina’s, die noot voor noot gereproduceerd worden. Saxofonist Redman lijkt in een keurslijf gevangen en blijft ook in zijn improvisaties plichtmatig klinken. Aaron Parks speelt welluidende akkoorden, zonder ergens een dissonant te laten vallen. Het soepele ritmetandem, met contrabassist Penman en drummer Harland, begeleidt meer dan adequaat maar het sprankelt niet echt. Een extra minpunt vormt de ronduit beroerde versterking van het concert: de luidsprekers zijn niet opgewassen tegen de synthesizer van Parks en het saxofoongeluid van Redman klinkt vervormd. Ook het akoestische karakter van de Herz zaal is eigenlijk niet geschikt voor dit type muziek.

  
Toetsenist Aaron Parks. James Farm. Contrabassist Matt Penman.

Nauwelijks improvisaties
Er worden mooie muzikale verhalen verteld, van begin tot eind zorgvuldig ingekleurd met pasteltinten, maar na twee uur muziek smeek je bijna om een verkeerde noot, een woeste uitval of een muzikant die in een improvisatie uit de bocht dreigt te vliegen. James Farm rijdt een perfecte Formule 1 race, maar als luisteraar word je er niet echt warm van. De grootste makke is misschien nog dat er nauwelijks wordt geïmproviseerd, iets waarmee dit sterrenkwartet voorbijgaat aan hét wezenskenmerk van de jazz. 

Wat zou het een verademing geweest zijn, om Redman als solist te hebben horen schitteren zoals afgelopen zomer bij het Billy Hart Quartet op North Sea Jazz. Een moment waarop hij buiten zijn comfort zone trad en echt liet horen waar hij als saxofonist toe in staat is: een doortastende en risicovolle solo die de luisteraar met een stevige boodschap naar huis stuurt. Een muzikaal moment dat blijft hangen en waar je het jaren later nog met je vrienden over hebt. 


© Jazzenzo 2010