Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

The Bad Plus vindt zichzelf opnieuw uit

CONCERTRECENSIE. The Bad Plus, TivoliVredenburg, Utrecht, 18 oktober 2018
beeld: Olga Beumer
door: Cyriel Pluimakers

The Bad Plus is misschien wel het meest succesvolle pianotrio van de actuele jazz. Ze hebben zich niet alleen ontwikkeld tot grootmeesters in het bewerken van popsongs, maar zorgden ook voor een geslaagde jazzvertaling van Strawinsky’s meesterwerk ‘Le Sacre du Printemps’. 

  
The Bad Plus met nieuwe pianist Orrin Evans in TivoliVredenburg.

Vervanging
Maar wie schetst de wereldwijde verbazing, toen het ensemble begin dit jaar aankondigde dat pianist Ethan Iverson vervangen werd door Orrin Evans? Een artistieke move die aanvoelde als een onthoofding. Het trio – met naast Iverson, contrabassist Reid Anderson en drummer Dave King - voelde tenslotte aan als een goed lopende driecylinder. Was dit wel de juiste muzikale keuze?

De spanning in de Cloud Nine zaal van het Utrechtse TivoliVredenburg is voelbaar als het trio opkomt. Vanaf de eerste noot, grijpt pianist Evans zijn kans: woeste staccato akkoorden ronken uit de Yamaha-vleugel en drummer King drijft de dynamiek op tot een maximum. Waar Iverson een enigszins uitgebeende en klinische stijl hanteerde, klinkt het spel van Evans veel rijker. De zwarte traditie van blues, gospel, soul en bebop vormt zijn roots. De dialoog die hij met het slagwerk voert, is buitengewoon levendig en raakt de uitersten van het mogelijke met forse dissonante akkoorden. Anderson vormt met zijn contrabas de uitgesproken verbinder die de communicatie tussen de twee kemphanen gaande houdt en ingrijpt als ze elkaar in de haren dreigen te vliegen.

  
Drummer Reid Anderson, Orrin Evans en bassist Reid Anderson.

Spannend
Niets lijkt onmogelijk in dit ensemble: de meest krankzinnige klappen van King kunnen rekenen op een directe respons van Evans. Als pianist doet hij er telkens nog een schepje bovenop. Waar deze aanpak in menig ander pianotrio tot chaos zou leiden, weet The Bad Plus de krachten steeds de goede kant op te stuwen en te bundelen. Dat ultiem spontane en onverwachte maakt hun muziek spannender dan ooit.

In ‘Safe Passage’ lijkt de vleugel bijna onder de forse handen van Evans te bezwijken. Hij laat het instrument zingen en gonzen en drijft het pianogeluid op tot een maximaal niveau. De indruk die de drie musici op het publiek achterlaten is ronduit verpletterend, iets wat beloond wordt met een staande ovatie en een fraaie toegift. Met hun nieuwe pianist heeft The Bad Plus zichzelf opnieuw uitgevonden. 


© Jazzenzo 2010