Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Wolfgang Muthspiel – Where The River Goes

CD-RECENSIE 

Wolfgang Muthspiel – Where The River Goes
bezetting: Wolfgang Muthspiel akoestische en elektrische gitaar; Ambrose Akinmusire trompet; Brad Mehldau piano; Larry
Grenadier contrabas; Eric Harland drums
uitgebracht: 4 oktober 2018
label: ECM Records
aantal stukken: 8
tijdsduur: 48’15
website: www.wolfgangmuthspiel.com - www.ecmrecords.com
door: Mathijs van den Berg



Voor zijn nieuwe album, de derde voor ECM, kon de Oostenrijkse gitarist Wolfgang Muthspiel weer beroep doen op drie van de vier topmuzikanten die op zijn vorige cd, ‘Rising Grace’, meededen: pianist Brad Mehldau, bassist Larry Grenadier en trompettist Ambrose Akinmusire. De plaats van Brian Blade op drums is ingenomen door Eric Harland, een ander zwaargewicht. De musici stellen hun ervaring en techniek in dienst van het geheel en dat heeft net zo’n rijke en boeiende plaat opgeleverd als ‘Rising Grace’.

Er is gewerkt volgens hetzelfde principe: Muthspiel levert de harmonische structuur – hij schreef zes van de acht composities - en vervolgens mag iedereen hier zoveel mogelijk van afwijken, waardoor er spannende, bijna andere stukken ontstaan. De nummers staan daarom bol van de improvisatie, zonder dat een van de groepsleden de aandacht naar zich toetrekt: er is steeds sprake van intensief samenspel.

Op de eerste vier stukken wordt er ingetogen gemusiceerd. Op ‘For Django’ gaan piano en gitaar op subtiele wijze met elkaar in conversatie. Ronduit indrukwekkend is het ingetogen, impressionistische spel van Ambrose Akinmusire, die zijn trompet laat fluisteren en zingen en altijd onverwachte noten speelt. ‘Descendants’ mondt uit in een hoekig ritme, waarna de trompet het beginthema weer oppakt. Pas na het prachtige, collectief gecomponeerde ‘Clearing’ treedt Muthspiel op de voorgrond in het solostuk ‘Buenos Aires’, waarop hij akoestische gitaar speelt. Warme, sfeervolle muziek waarop je goed zijn klassieke achtergrond hoort.

Op de daarop volgende twee stukken gaat het gezelschap helemaal los. Op ‘One Day My Prince Was Gone’ worden de grenzen van de muziek nog verder opgerekt. Op het door Mehldau geschreven ‘Blueshead’, doet de ritmesectie zich opeens flink gelden en Akinmusire en Mehldau laten elke reserve varen. Muthspiel gaat, ondanks een solo, een beetje in dit geweld ten onder. Maar op het slotstuk ‘Panorama’ trekt de naamgever van dit album weer alle aandacht naar zich toe. Opnieuw op akoestische gitaar, alleen begeleid door bas en drums. Heel mooi. 



Log in bij Spotify om dit album te beluisteren.



Teaser.


© Jazzenzo 2010