Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Bad Luck - Four

CD-RECENSIE

Bad Luck - Four
bezetting: Neil Welch tenorsaxofoon, elektronica; Christopher Icasiano drums
opgenomen: Avast! Recording Co, Seattle
uitgebracht: 17 augustus 2018
label: Origin
aantal stukken: 6
tijdsduur: 53’16
website: www.badluckband.net
door: Georges Tonla Briquet



‘Four’ is de vierde cd van het duo Bad Luck. Het leven kan simpel zijn. Deze muziek is het echter niet.

Tenorsaxofonist en elektro wizard Neil Welch en drummer Christopher Icasiano leveren de soundtrack af voor een denkbeeldige trip naar een dimensie ver weg van hier. De drumbeats en soundscapetaferelen uit de intro (‘Four’) luiden als pure John Carpenter (periode ‘Escape From New York’ en ‘Escape From L.A.’). Alleen trekken deze twee nog meer de space-kaart en voegen ze daar trance-elementen en voodoorituelen aan toe. Na een drietal minuten lassen ze een eerste interludium in, wat meteen de spanning verhoogt omdat je weet dat het ergste nog moet komen. Stilaan keren de huiveringwekkende taferelen dan ook terug. Van onderhuidse spanning gaat het naar expliciete horror met een huilende tenorsaxofoon als een weerwolf. Hallucinogene klanken die verder gaan waar Bowie zijn ‘Black Star’ eindigde. Welch klinkt daarbij als een kruising van Donny McCaslin en Albert Ayler. En dit is nog maar het eerste nummer.

Bij het tweede stuk, ‘R.B.G.’, wordt de proloog overgeslagen. Je zit meteen midden in de actie. De heren zijn meesters in het creëren van een chaos uitgetekend volgens welbepaalde principes. Hier verwerkt Icasiano Afrikaanse drumpatronen in zijn spel en lijkt het wel of Welch een op los geslagen horde olifanten probeert na te bootsen. 

Zo gaat het alsmaar verder. In totaal een trip van net geen uur waarin een scheurende sax en hypnotiserende drumbeats telkens toch weer andere vormen aannemen. Met een uiteindelijke catharsis die al ingezet wordt bij het einde van het voorlaatste ‘Bends’. Producer was niemand minder dan Randall Dunn, welbekend van zijn werk bij SUN O))) en Earth.

Zinnenprikkelend maar dan wel voor verwittigde luisteraars. Bij deze dus. Bad Luck is duidelijk de vreemde eend in de bijt bij het Origin-label dat vooral grossiert in jazz die meer op klassieke leest geschoeid is. Ons hoor je in elk geval niet klagen. 


© Jazzenzo 2010