Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Cécile McLorin Salvant – The Window

CD-RECENSIE 

Cécile McLorin Salvant – The Window
bezetting: Cécile McLorin Salvant zang, Sullivan Fortner piano en orgel. gast: Melissa Aldana tenorsaxofoon
opgenomen: studio en live gedurende 2017, diverse locaties NYC
uitgebracht: september 2018
label: Mack Avenue Records / Challenge Records
aantal stukken: 17
tijdsduur: 70'23
website: www.cecilemclorinsalvant.com - www.mackavenue.com
door: Cyriel Pluimakers



De Amerikaanse zangeres Cécile McLorin Salvant (1989) is een van de meest dynamische podiumpersoonlijkheden van dit moment. Ze maakte al een viertal prachtige cd’s die de vocale jazz weer wereldwijd op de kaart gezet hebben. McLorin Salvant is een duivelskunstenares die in haar expressie de nodige risico’s durft te nemen en daarnaast ook nog eens aardig weg weet met het Franse chanson.

Dat ze steeds nieuwe uitdagingen zoekt, bewijst ze met haar nieuwe cd ‘The Window’, die bestaat uit meer dan 70 minuten duo-opnames met toetsenist Sullivan Fortner. Waar een dergelijk concept bij een andere zangeres misschien tot saaiheid zou leiden, maakt Salvant er een waar kunststukje van. Ze heeft een uitgelezen selectie gemaakt van bekende en minder bekende songs. Het album opent met het prachtige ‘Visions’ van Stevie Wonder. Begeleid door Fortner achter de vleugel raakt ze de luisteraar diep met haar zorgvuldige frasering en subtiele stembuigingen. Ook nummers als ‘One Step Ahead’, ‘By Myself’, ‘The Sweetest Sounds’, ‘Ever Since The One I Love’s Been Gone’ en ‘Obsession’ kunnen rekenen op geïnspireerde interpretaties. Haar samenwerking met Fortner – afwisselend op piano en orgel – is naadloos. 

De productie bevat twee Franse chansons: ‘A Clef’ en ‘J’ai L’Cafard’ waarbij Fortner haar op een Hammond-orgel begeleidt. Een hoogtepunt vormt haar geheel eigen visie op het bekende ‘Somewhere’ van Leonard Bernstein. Een song die ze aan het einde met een groots vocaal gebaar afsluit, opgezweept door het krachtige pianospel van Fortner. Geen enkele andere jazz-vocaliste zou zo uit de hoek durven komen. ‘The Gentleman Is A Dope’, met zijn licht ironische toets, vormt een passend contrast.

Cole Porter’s ‘Were Thine That Special Face’ krijgt een originele benadering met springerig pianospel van Fortner en het overbekende ‘Tell Me Why’ wordt vakkundig van alle sentimentaliteit ontdaan. Als een ware chirurg snijdt McLorin Salvant alle overbodige randjes van de standard af.

Een beter sluitstuk dan ‘The Peacocks’ is nauwelijks denkbaar. Ze maakt een prachtig verhaal van dit door Norma Winstone wereldberoemd geworden lied, ondersteund door een subtiel klanktapijt van Fortner. 

McLorin Salvant slaagt er op een grandioze manier in om vergeten songs tot leven te wekken en overbekend repertoire af te stoffen en nieuwe glans te geven.



Beluister dit album via Spotify (inloggen).



Visions


© Jazzenzo 2010