Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Gitaarprofessor Wolfgang Muthspiel sprankelt allerminst

CONCERTRECENSIE. Wolfgang Muthspiel Quintet, TivoliVredenburg, 2 november 2018
beeld: Olga Beumer
door: Cyriel Pluimakers

De Oostenrijker Wolfgang Muthspiel (1965) vormt binnen de gitaarwereld een grote bekende. Hij bracht een vracht cd’s uit, speelde met veel bekende musici en pronkt op de line-up van menig jazzfestival. Muthspiel is een virtuoos die de hele jazztraditie in zijn binnenzak heeft en moeiteloos de meest ingewikkelde muziek kan spelen. 

  
Het kwintet van gitarist Wolfgang Muthspiel trad op in Club Nine van TivoliVredenburg, met onder meer Jeff Ballard en Larry Grenadier.

Hij is actief als gitaardocent en al een aantal jaren verbonden aan het Duitse ECM-label waarvoor hij onder meer de spraakmakende albums ‘Driftwood’ (2014),  ‘Rising Grace’ (2016) en onlangs ‘Where The River Goes’ (2018) maakte. In de laatste twee producties geven onder meer trompettist Ambrose Akinmusere, pianist Brad Mehldau en contrabassist Larry Grenadier acte de présence.

Bezetting
Bij zijn concert in TivoliVredenburg moet de gitarist het met een tandje minder doen: achter de vleugel neemt Colin Vallon plaats en Matthieu Michel speelt trompet en bugel. Adequate vervangers die net iets minder vuur in zich hebben dan de musici op zijn laatste cd’s. Het concert begint met een solo feature waarbij Muthspiel over een soundtrack speelt, vervolgens schuiven pianist Vallon en Michel op bugel aan. De composities ‘Everything Happens To This Dog’, dat veel minimal motieven bevat, wordt vaardig maar enigszins kleurloos neergezet. Contrabassist Grenadier en drummer Jeff Ballard komen het podium versterken bij ‘Descendents’, een sterke compositie van zijn laatste album. Contrabassist en drummer vormen een weergaloos ritmetandem dat de muziek gelukkig een extra duwtje geeft.  Aan de Britse toetsenist Django Bates wordt ‘For Django’ opgedragen, waarin Vallon uitgebreid aan bod komt. Complexe muziek die uitermate vaardig gespeeld wordt, maar de nodige spontaniteit mist.

   
Jeff Ballard en trompettist Matthieu Michel. Pianist Colin Vallon.

Emotie
Tijdens de tweede helft van zijn bijna anderhalf uur durende set is Muthspiel ook akoestisch te horen, een lichte verademing na het nogal cerebrale spel op elektrische gitaar. Het ensemblegeluid wordt ineens opener en laat meer fantasie over aan de luisteraar. Uiteindelijk slaagt gitaarprofessor Muthspiel erin om even een glimp emotie te laten doorschemeren in het prachtige ‘Where The River Goes’, de titeltrack van zijn laatste album. Met een hoofdrol voor de zegevierende trompet van Matthieu Michel, die zichzelf overtreft in een hartbrekende solo.

Een jazzconcert dat uiteindelijk toch nog het meest lijkt op een clinic van een aanbeden gitaardocent die zijn favoriete musici uitnodigt. Een optreden dat negentig minuten lang niet echt tot leven komt en waar je als publiek zit te wachten op die ene onvoorspelbare noot, die nooit komt.


© Jazzenzo 2010