Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Matthias Van den Brande - Opus#1

CD-RECENSIE

Matthias Van den Brande - Opus#1
bezetting: Matthias Van den Brande tenor- & sopraansax; Alex Koo piano; Soet Kempeneer contrabas; Robin van Rhijn drums; Teresa Costa fluit; Tonio Comesana klarinet; Jochem van Hoogdalem Franse hoorn; Maripepa Contreras hobo; Tania Otero Blanco fagot 
opgenomen: Wisseloord Studios
uitgebracht: 10 oktober 2018
label: SoulFactory
aantal stukken: 9
tijdsduur: 54’24
website: matthiasvandenbrande.besoulfactory.be
door: Georges Tonla Briquet


Tussen al het jong geweld dat momenteel de Belgische jazzscene overhoop gooit met de meest gedurfde combinaties, zijn er ook nog muzikanten die de meer vertrouwde tradities eren en daarmee aan de slag gaan. De vijfentwintigjarige saxofonist Matthias Van den Brande is zo iemand.

Jazz lijkt aanvankelijk ver weg in de openingstrack. Althans de eerste dertig seconden want die klinken als een ode aan Bach. Tot de warme klanken van een tenorsaxofoon eventjes opborrelen helemaal in Ben Webster en Lester Young stijl. Al snel worden beide invalshoeken aan elkaar gesmeed en moet je onweerstaanbaar denken aan de ‘third stream’ beweging. Tot het geheel verglijdt naar pure blues. Gedurende negen minuten brengen Matthias Van den Brande en zijn gezelschap de luisteraar telkens op het verkeerde been en dit op de tonen van ‘I Loves You, Porgy’. Respect voor de manier waarop Van den Brande vindingrijke arrangementen schrijft. Dat de saxofonist dit reeds deed voor onder meer de Jazz Station Big Band blijkt hier duidelijk een goede leerschool.

Andere inventieve stijloefening is Van den Brande’s bewerking van Monk’s ‘Four In One’. Het ideale moment om het kader van de huiskamerjazz te doorbreken op de tonen van meer experimentele en speelse swing. 

De eigen composities (zes in totaal) zijn al even rijk geschakeerd. Zo sijpelen in ‘Samba de Fogo’ Braziliaanse invloeden door maar is er ook weer die misleidende inleiding die aanvankelijk richting de eerder genoemde ‘third stream’ wijst. Vocaliste van dienst is Lilian Vieira (Zuco 103) die ook een tekst plaatste op de muziek van Van den Brande. De fluwelen saxofoonklanken in ‘Le Bohémien’ worden op uiterst ingetogen wijze omkaderd door borsteltjes en piano. Idem in ‘Echo’s Fate’, zij het dat hier wat meer afgeweken wordt van de zuivere balladstructuur. In ‘Moxie’ is het toetsenist Alex Koo (op Wurlitzer) die aanstuurt op een aantal onverwachte wendingen. Het meest vurige en intense nummer is ‘Remember To Check Out’ dat stilaan naar een climax gevoerd wordt. Uiteindelijk is er nog een rechtstreekse link met klassiek via Mozarts ‘Eine Kleine Gique in G.K. 574’. Er wordt tenslotte verrassend afgesloten in souljazz modus.

Van den Brande wisselt bij dit alles regelmatig af tussen tenor- en sopraansaxofoon. In zijn nonet zit een aantal opkomende talenten waaronder pianist Koo en drummer Robin van Rhijn. Belangrijk voor het bepalen van de klankkleur was zijn keuze om het klassiek blaaskwintet heel wat ruimte te geven. Dat de opnamen plaatshadden in de Wisseloord Studios en de mixing in handen was van Chris Weeda wijst erop hoeveel belang Van den Brande hecht aan een professioneel geluid. 

Door je debuut de titel te geven van ‘Opus#1’ leg je de lat meteen hoog. Het resultaat stelt allerminst teleur.



Log in bij Spotify om dit album te beluisteren.



Promo


© Jazzenzo 2010