Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Cécile Broché/Antoine Cirri/Jacques Pirotton - Kartinka

CD-RECENSIE

Cécile Broché/Antoine Cirri/Jacques Pirotton - Kartinka
bezetting: Cécile Broché elektrische viool, stem; Antoine Cirri drums, elektronica; Jacques Pirotton gitaar 
opgenomen: oktober 2017
uitgebracht: oktober 2018
label: Igloo Circle 
aantal stukken: 16
tijdsduur: 48’26
website: facebook.com/kartinkatrio
door: Georges Tonla Briquet



Aan de hand van haar meest recente cd ‘Kartinka’ biedt Cécile Broché een vernieuwde en vooral moderne kijk op Moussorgsky’s ‘Pictures At An Exhibition’.

De Belgische violiste Cécile Broché is een veelgevraagd iemand in internationale kringen van improvisatie en avant-garde. Hiervoor pendelt ze voortdurend tussen haar huidige woonplaats Namen (B) en New York.

Op een van haar vorige cd’s, ‘Violon@NewYork’ (2003),vermengde ze geluidsopnamen die ze maakte in de New Yorkse metro met haar eigen composities. De bedoeling was om hier een reeks van te maken. Voor het volgende hoofdstuk zou de Transsiberië Express centraal staan. Er waren goede vooruitzichten om aansluitend in Sint-Petersburg te kunnen studeren met een beurs en daar met lokale muzikanten het hele idee uit te werken. De reis had plaats (gedeeltelijk) maar de subsidie volgde niet. Terug naar huis dus zonder cd maar wel met in haar achterhoofd plannen om “iets” te doen rond ‘Pictures At An Exhibition’ van Moussorgsky. Toen ze een tijd later van een concertorganisator een carte blanche kreeg, hoefde ze niet lang te zoeken naar een onderwerp. Het concert kwam er en nu is er ook de opname.

Moussorgsky’s ‘Pictures At An Exhibition’ is initieel voor solo piano bedoeld maar werd vooral beroemd in andere versies, onder meer de orkestrale bewerking van Ravel en de progrock visie van Emmerson, Lake & Palmer. Om niet in herhaling te vallen en zichzelf voor een nieuwe uitdaging te plaatsen, koos Broché twee muzikanten die een al even grillig parcours aflegden in jazz, bluesrock en andere domeinen namelijk drummer Antoine Cirri en gitarist Jacques Pirotton. 

De originele volgorde van het oorspronkelijke werk werd aangehouden, inclusief de tussenstukken (promenades). De rondleiding begint met een primitief percussiepuzzeltje (‘Pelude’). Daarop volgen ‘Promenade 1’ en ‘Gnomus’ en meteen is het duidelijk dat we in de 21e eeuw zitten. 

Elektronische ritmen, gitaar- en vioolsnaren gedreven door elektrische stroom en semi psychedelische space-effecten zorgen voor sfeerschepping. De dynamiek gaat voortdurend over van heftige (prog)rock en theatrale fusion naar haast bucolische folk en poëtische bespiegelingen in slow motion. Elk schilderij krijgt zo een eigen karaktervol klankbeeld mee. De muzikanten plakken er telkens hun beeldvorming op. Eenieder zal er andere figuren en taferelen in ontdekken naargelang de persoonlijke ervaringen en achtergronden. Enkele van de evidente aanknopingspunten zijn deze met Jean-Luc Ponty, Laurie Anderson en Frank Zappa maar er zijn tevens links met de americana van Bill Frisell, de ijle soundscapes van Jakob Bro en de manouche-stijl van Django Reinhardt. 

Het trio sluit af op de pulserende tonen van een stevig rock anthem. In het betreffende schilderij staat de grote poort van Kiev centraal. Een open einde voor een vervolg? In elk geval geen curiositeitenkabinet maar een uiterst kunstzinnige release over de hele lijn. Een boeiende luisteroefening is de originele soloversie te (her)beluisteren en de schilderijen te bekijken om nadien alles te herontdekken via ‘Kartinka’. 



Log in bij Spotify om dit album te beluisteren.



Kartinka.


© Jazzenzo 2010