Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

David Friesen – My Faith, My Life

CD-RECENSIE

David Friesen – My Faith, My Life
bezetting: David Friesen Hemage Bass, piano, Japanse fluit
opgenomen: februari 2017, Phoenix, 31 juli & 1 augustus 2018, Ravencroft Studios, Carefree
uitgebracht: 16 november 2018
label: Origin
aantal stukken: 13 en 16 (2 cd)
tijdsduur: 97’04
website: davidfriesen.net - originarts.com
door: Georges Tonla Briquet



Voor zijn nieuwste album 'My Faith, My Life' pakt de Amerikaanse bassist David Friesen het groots aan. Het betreft een solosuite verdeeld over twee cd’s. Op de eerste schijf speelt hij bas, op de tweede piano.

Na meer dan vier decennia actief te zijn geweest en met een uitgebreide discografie op zijn naam (zo’n tachtig opnamen als sideman of onder eigen naam), vond David Friesen het tijd om eens terug te blikken. Zelf omschrijft hij ‘My Faith, My Life’ als een instrumentaal autobiografisch werk waarmee hij tevens wil onderlijnen dat zijn vorm van geloof hem al die jaren de nodige sterkte en inspiratie gaf. Gelukkig resulteert dit niet in een new age compendium maar in een levendige bloemlezing.

Friesen diepte een aantal oudere composities op die reeds op vorige platen verschenen en waarop indertijd grote namen meewerkten als Steve Gadd, Chick Corea en Joe Henderson. Hier doet hij het allemaal nog eens opnieuw maar dan in zijn eentje. 

Op de eerste cd staan dertien nummers. Friesen liefkoost als het ware zijn custom made  Hemage Bass aangesloten op al even exclusieve luidsprekers en versterkers. Hij glijdt met zijn vingers over de snaren, plukt er al eens aan waardoor een drone-effect ontstaat en gebruikt af en toe een strijkstok om tot een cello-geluid te komen. Toch is dit geen vrijblijvende flow van wat ijle spielereien. Regelmatig creëert hij een groove of last hij een meer ritmische passage in. Steeds duikt er wel een melodielijn op, soms heel vaag, bij momenten heel wat explicieter. Een hoofdzakelijk lyrisch en intimistisch klankenspel dat in slow motion voorbijglijdt als de ochtenddauw op het Inleemeer in Myanmar. Een paar keer speelt Friesen eveneens Japanse fluit (shakuhatchi) en maakt hij gebruik van kleine effecten.

Op de tweede schijf neemt Friesen plaats achter de piano, een Ravenscroft Grand. De aanpak blijft dezelfde. Opnieuw koos hij eigen composities die hij als een ware poëet vertolkt. Een esthetiek van melodieus minimalisme met haast transcendente uitstraling. Hier evenmin extreme ritmepatronen, de dynamiek blijft binnen een welbepaald kader. Hij sluit af met het titelstuk in de vorm van een credo. Vooral een aanrader voor wie van Ran Blake zijn stijl houdt. Dat Friesen een tijd optrok met Mal Waldron (en ook een plaat opnam) kan je her en der duidelijk horen.

‘My Faith, My Life’ is geen aaneenrijgen van technische hoogstandjes waarbij je als luisteraar elke grip verliest. Het gaat eerder om een meditatief luisterspel met een gracieuze ondertoon zonder claustrofobische of analytische mechanismen.



Beluister dit album via Spotify (inloggen).


© Jazzenzo 2010