Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Jazz at the Philharmonic 1960

CD-RECENSIE  

Jazz at the Philharmonic 1960
bezettingen: Roy Eldridge trompet, Benny Carter altsaxofoon, Coleman Hawkins en Don Byas tenorsaxofoon, Lalo Schifrin piano, Art Davis contrabas, Jo Jones drums.
Dizzy Gillespie trompet, J.J. Johnson trombone, Leo Wright altsaxofoon en fluit, Stan Getz tenorsaxofoon, Lalo Schifrin piano, Art Davis contrabas, Chuck Lampkin drums, Candido conga’s.
opgenomen: 19 november 1960, Concertgebouw, Amsterdam
uitgebracht: december 2018
label: Nederlands Jazz Archief
aantal stukken: 7
tijdsduur: 75’39
website: www.jazzarchief.nl
door: Cyriel Pluimakers


Het Nederlands Jazz Archief heeft ons de afgelopen jaren verrast met vele interessante uitgaves van historische jazzconcerten uit het Amsterdamse Concertgebouw. Aan deze artistieke goudmijn wordt nu een nieuwe uitgave toegevoegd van een ‘Jazz at the Philharmonic’ evenement uit 1960.

Deze door de Amerikaanse impresario Norman Granz bedachte festivalachtige formule start in 1944 in het Philharmonic Auditorium in Los Angeles en reist vanaf dat moment door Amerika en de rest van de wereld. Het initiatief bestaat in de begintijd met name uit jamsessies van jazzgrootheden die met elkaar op het podium een muzikaal gevecht aangaan. Later voegt Granz er voor het artistieke evenwicht een ballad medley aan toe en vaak een uitgebreid feature voor zangeres Ella Fitzgerald, zijn muzikale icoon.

Europa
Vanaf 1952 toert ‘Jazz at the Philharmonic’ ook door Europa. In Nederland wordt naast het Concertgebouw ook vaak het Kurhaus aangedaan. In november 1960 staan de volgende formaties in het Amsterdamse Concertgebouw: het Cannonball Adderley Quintet, het Dizzy Gillespie Quintet uitgebreid met J.J. Johnson en Stan Getz en een gelegenheidsformatie met trompettist Roy Eldridge, altsaxofonist Benny Carter en de tenorsaxofonisten Don Byas en Coleman Hawkins. Impresario Lou van Rees maakte opnames van het evenement. De registratie van Adderley zag al eerder het licht met de in 2016 verschenen cd ‘One for Daddy-O’ van het Nederlands Jazz Archief.

De nieuwe uitgave betreft het overige materiaal van hetzelfde concert uit november 1960. Tenorsaxofonist Byas woont dan al geruime tijd in Amsterdam, want hij is getrouwd met een Nederlandse. Tijdens dit concert gaat hij een krachtmeting aan met een aantal geduchte concurrenten. De cd start met het bekende ‘Take The A Train’ en krachtige solo’s van Eldridge, Hawkins en Carter. Byas volgt als laatste en moet duidelijk eerst op adem komen om zijn in de Verenigde Staten wonende collega’s passend van repliek te dienen. De ballad medley bestaat uit uitvoeringen van ‘These Foolish Things’ door Hawkins, ‘I Remember Clifford’ door Byas, ‘Laura’ door Carter en ‘The Man I Love’ door Eldridge. Winnaar is Carter die zijn altsaxofoon laat zingen in een beeldschoon exposé waarin het overbekende ‘Laura’ vakkundig wordt afgestoft en van nieuwe glans voorzien. 

Het afsluitende nummer ‘Stoned’ geeft, naast de blazers, ook uitgebreid de ruimte aan een solo van drummer Jo Jones die het podium in vuur en vlam zet. Byas is nu meer op dreef en geeft zijn Amerikaanse collega’s fors tegengas.

Cubop
Als iemand een vaandeldrager vormt van de naoorlogse jazz dan is het wel trompettist Gillespie. Na een start in de jaren veertig als mede-uitvinder van de bebop stort hij zich een aantal jaren later ook op de Cubaanse muziek. De muzikale mix die hieruit voortkomt gaat de geschiedenis in als ‘Cubop’. Aan zijn eigen kwintet zijn voor deze gelegenheid tenorsaxofonist Getz en trombonist Johnson toegevoegd. 

Duke Ellington’s ‘The Mooche’ krijgt een licht latin karakter. Smaakmaker vormt met name de juichende trompet van Gillespie die in avontuurlijke improvisaties regelmatig de stratosfeer opzoekt. Getz en Johnson zorgen voor doortastende solo’s. De lyrische dwarsfluit van Wright vormt een extra element in ‘Kush’ en de gedreven trombonesolo van Johnson blijft nog minutenlang hangen. In het slotnummer ‘Wheatleigh Hall’ wordt congaspeler Candido aan het ensemble toegevoegd. Vooral tenorsaxofonist Getz speelt nu de sterren van de hemel in een solo die alle kanten van de grote zaal van het Concertgebouw raakt.


© Jazzenzo 2010