Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Vijay Iyer & Craig Taborn – The Transitory Poems

CD-RECENSIE 

Vijay Iyer & Craig Taborn – The Transitory Poems
bezetting: Vijay Iyer en Craig Taborn, piano
opgenomen: live 12 maart 2018, Franz Listzt Academy of Music, Boedapest
uitgebracht: april 2019
label: ECM
aantal stukken: 8
tijdsduur: 74’17
website: vijay-iyer.com - challengerecords.com
door: Cyriel Pluimakers



De Amerikaanse pianisten Vijay Iyer (1971) en Craig Taborn (1970) behoren tot de meest avontuurlijke jazzmusici van dit moment. Hun producties zijn meestal grensverleggend en vol artistiek risico. Binnen het ECM-label vormen beiden een verfrissend geluid, naast andere musici die zich laten verleiden tot modieuze uitstapjes naar minimal of new age.

Boedapest
Iyer en Taborn maakten eind jaren ’90 en aan het begin van deze eeuw deel uit van de Note Factory van Roscoe Mitchell, een groot experimenteel orkest. Vervolgens gingen beide pianisten hun eigen weg, maar in maart 2018 namen beide heren weer achter een vleugel plaats in de prachtige concertzaal van de Franz Listzt Academy of Music in Boedapest. Een recital waarvan van tevoren al vast stond dat het een spannend resultaat zou gaan opleveren. 

Speldenprikken
Gelukkig registreerde technicus Stefano Amerio dit unieke evenement. ‘The Transitory Poems’ is de toepasselijke titel, met muziek die beweegt tussen herkenbaarheid en atonaliteit. Een soort onderzoek dat start met de compositie ‘Life Line’, waarin de pianisten elkaar uitdagen terwijl ze aan twee vleugels tegenover elkaar zitten: speldenprikken en aanzetten tot ideeën komen voorbij. Traditionele uitwerking blijft achterwege: hun fragmentarische spel refereert aan grote vernieuwers als Cecil Taylor (1929-2018) en Muhal Richard Abrams (1930-2017).

Hommage
Aan beeldend kunstenaar Jack Witten wordt ‘Sensorium’ opgedragen. Een bijna abstracte compositie die overgaat in het onderzoekende ‘Karòs’ met twinkelend, enigszins impressionistisch, spel in het hoge register. Een lijn die min of meer voortgezet wordt in ‘S.H.A.R.D.S.’. Meer concreet - zoals de titel al suggereert - is het stuk ‘Shake Down’, met stevig bewegingen in het lage en middenregister. Bijna kubistische muziek, waarin je beide vleugels in je huiskamer voelt schudden. Muhal Richard Abrams krijgt een hommage in ‘Clear Monolith’, met een improvisatie die start in raadsels maar uiteindelijk de contouren van een omvangrijk bouwwerk aanneemt. 

Monument
Cecil Taylor wordt geëerd in ‘Luminous Brew’, met dreigende bassen en raadselachtig gefriemel in het midden en hoog: een doolhof waaruit de pianisten uiteindelijk lijken te ontsnappen. Tot slot wordt voor de grote pianiste Geri Allen (1957-2017) een monument in drie delen opgericht: Meshwork / Libation / When Kabya Dances. De suite vormt een hoogtepunt en een passend einde van een spraakmakend album, dat een geslaagd eerbewijs vormt aan een belangrijke periode uit de geschiedenis van de jazz.




Beluister dit album via Spotify (inloggen noodzakelijk)




Sensorium


© Jazzenzo 2010