Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Jo Didderen & L’Equipe de Rêve – En Route!

CD-RECENSIES 

Jo Didderen & L’Equipe de Rêve – En Route!
bezetting: Marc Huynen trompet, Tim Daemen trombone, Rob Sijben altsaxofoon, Bart Oostindie, gitaar, Simon Oslender keyboards, Jo Didderen contrabas, Jerome Cardynaals en Jasper Van Hulten drums, Steffen Thormählen. percussie
opgenomen: tussen 2016 en 2018 in Sittard, Thorn, Ulestraten en Weert, live en studio
uitgebracht: mei 2019
label: InBetweens Records
aantal stukken: 9
tijdsduur: 53’40
website: jodidderen.nl - inbetweens.com
door: Cyriel Pluimakers


Op zijn vijftigste gaf de uit Limburg afkomstige contrabassist Jo Didderen (1966) zichzelf een band cadeau: de Equipe de Rêve. Met dit ensemble maakte hij al het prachtige album ‘Happy Hour’. Een plaat vol no nonsense mainstream muziek die een huldebetuiging vormt aan de grote Blue Note-traditie.

Bijzonder is dat de nieuwe uitgave ‘En Route!’, naast de nodige studio-opnames ook een stevig live-gedeelte bevat. Het studio-deel is zo ‘live’ mogelijk gedaan, met alle musici in één ruimte, zonder overdubs. Ook de lay-out ademt Blue Note, met een fraaie foto van Didderen zijn vrouw op de motorkap van een oldtimer Jaguar MK II. Een rechtstreekse referentie aan Donald Byrd’s ‘The Cat Walk’. ‘Happy Hour’ verschijnt gelijktijdig als cd en lp.

Didderen beschikt op zijn contrabas over een ouderwets stevig geluid en vuurt zijn band aan alsof hij net uit de Jazz Messengers is gestapt. De opener ‘Meatball Boogaloo’ is een ode aan Blue Note-hits als Herbie Hancock’s ‘Blind Man, Blind Man’. Altsaxofonist Rob Sijben speelt een doortastende solo en Simon Oslender laat zijn keyboard wellustig grooven. Uitermate pakkend is het van trombonist Tim Daemen afkomstige ‘You Should Have Said So’, een funky tune ‘Tom Ka Kai’ vestigt de aandacht op de contrabas van de leider. Licht melancholiek is ‘All Is Well’, een spaarzaam thema met een gedempte trompetsolo van Marc Huynen. Het licht swingende ‘Au Secours’ geeft wederom de ruimte aan het aanstekelijke spel van de contrabas. ‘Tante Sidonia’, dat een fraai fluitarragement bevat, draagt Didderen op aan zijn zus. 

Lekker vintage is ‘Joe Joe’, een blues met een twist. In ‘Stroganoff’ krijgt de percussie van Steffen Thormählen een prominente rol. Krachtig is de trompetsolo van Huynen, wederom in de traditie van de blazers van weleer. Het slotnummer ‘Our Little Drummer Boy’ vormt een samenvatting van de kwaliteiten van Didderen: een balans tussen de muzikale diepgang van Blue Note iconen als Blakey en Hancock en spontaan plezier in jazz. Dat feestelijke muziek niet oppervlakkig hoeft te zijn, bewijst deze sympathieke Limburger wederom met dit aanstekelijke album. 

Jo Didderen & L’Equipe de Rêve: 7/7 Uffelse Molen, Haler; 25/8 Academie voor Woord en Muziek, Lanaken(B); 1/9 Cultuurhuis, Heerlen; 17/10 VOLT, Sittard; 29/1 AINSI, Maastricht; 10/2 Domkeller, Aken(D). 






Beluister dit album via Spotify (inloggen noodzakelijk)




Meatball Boogaloo


© Jazzenzo 2010