Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Amaury Faye - Buran

CD-RECENSIE

Amaury Faye - Buran 
bezetting: Amaury Faye piano Yamaha CFX
opgenomen: oktober 2018, L’Escale, Tournefeuille, Frankrijk
uitgebracht: mei 2019
label: Esprit du piano 
aantal stukken: 9
tijdsduur: 66’57
website: amauryfaye.com - espritdupiano.fr
door: Georges Tonla Briquet




Over zijn eerste trio-cd liet Jazzenzo zich al positief uit. Het vervolg ‘Live In Brussels’ en zijn bijdrage op ‘Songbook’ van Giuseppe Millaci & Vogue Trio getuigden eveneens van klasse. Met de solo-cd ‘Buran’ verstevigt de Franse pianist Amaury Faye zijn positie.

Alleen achter de piano: droom of nachtmerrie, afhankelijk van de uitvoerder. Het is een obligate beproeving waarmee haast elke pianist geconfronteerd wordt.

Wat voeg je nog toe aan deze stijloefening na Keith Jarrett, Fred Hersch of Craig Taborn om er maar enkelen te noemen. Faye gaat niet gebukt onder deze zware erfenis. Hij doet wat hij moet doen en dat is in zijn zichzelf toegeëigende dialectiek gevoelens naar voor brengen. Hoe dat uiteindelijk klinkt? De elf minutenlange opener, het titelstuk ‘Buran’, vat het allemaal samen. Geen tsunami van noten of nodeloos complexe constructies. Tegen een donkere achtergrond laat hij een repetitief motief langzaam voortschrijden en voegt er regelmatig een klein ornament aan toe. Niets wereldschokkends maar uiterst doeltreffend en intrigerend. 

Net iets meer dan een uur lang vouwt Faye fijnzinnige partituren uit en flirt daarbij met klassiek en ogenschijnlijk gekende melodieën. Telkens wanneer een herkenningsmoment lijkt op te duiken, verandert hij van richting. Luister maar eens naar ‘Iberian Waltz’ - een van zijn eigen composities - en tracht uit te vissen waar je dat aan doet denken. En hoe lang duurde het vooraleer je het thema van ‘The Persuaders’ herkende uit de gelijknamige tv-serie van indertijd. Wanneer je denkt dat de cd afgelopen is, duikt er nog een stukje ragtime op als een soort hidden track.

Voor wie enkel oor heeft naar hippe referenties citeren we namen als Nils Frahm, Joep Beving en Sebastian Plano. Faye staart zich gelukkig niet blind op deze golf van modieuze pianosterren. Hij doorprikt moeiteloos die mythe. De vernoemde namen dienen enkel als richtingwijzer. Faye trekt de lijnen veel verder door.




Teaser


© Jazzenzo 2010