Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Laughing Bastards - Unanimal

CD-RECENSIE

Laughing Bastards - Unanimal
bezetting: Michel Mast tenorsaxofoon; Jan-Sebastiaan Degeyter gitaar; Eline Duerick cello; Nils Vermeulen contrabas; Marcos Della Rocha drums
opgenomen: april 2019, Boma Studio, Gent
uitgebracht: 4 december 2019
label: HAM
aantal stukken: 9
tijdsduur: 50:37
website: facebook.com/laughingbastards
door: Georges Tonla Briquet


Flirten met pop, jazz en filmmuziek, het blijft tot nader order een van de favoriete bezigheden van Laughing Bastards. Ook op hun nieuwste cd ‘Unanimal’ spelen ze het spel verder.

Op het debuut ‘Drumless, Yet Soulful’ (surrealistische humor was deze groep nooit vreemd) en daarna met ‘Old Masterplans’ verplaatste Laughing Bastards de onderlinge bakens tussen verschillende stijlen telkens net wat verder. Deze aanpak hanteren ze nog steeds. Dat er bij elke release een kleine personeelswissel plaatsvond, zal daar niet vreemd aan zijn. Van trio ging het naar kwartet en momenteel is er zelfs een gastmuzikant bij, celliste Eline Duerinck. Lander Gyselinck verdween ondertussen achter het drumstel en werd vervangen door Marcos Della Rocha. Tenorsaxofonist Michel Mast en gitarist Jan-Sebastiaan Degeyter vormen de vaste waarden.

Het luchtigere aspect van de twee vorige opnamen wordt ingeruild voor een meer gelaagde uitwerking. De flow van afwisselende sfeerbeelden blijft gehandhaafd maar wordt telkens veel verder uitgediept. De openingstrack ‘The Birds Near Her House’ (een nummer van John Lurie, hier voorzien van arrangementen door Della Rocha) bevat het allemaal. Een filmisch tafereel van meer dan zes minuten waarbij elk vertrouwd houvast de luisteraar steeds weer ontglipt om wat verder opnieuw op te duiken. Eveneens van Lurie is ‘Queen Of All Ears’. Door de mutatie van speels en gekarteld popdeuntje naar een hels jazznummer is dit een van de hoogtepunten. Ook de manier waarop in ‘Erato’ overgeschakeld wordt van een donkere snapshot met licht klassieke allures naar stevig ontvlambaar materiaal dankzij de rockgitaar van Degeyter, dwingt het nodige respect af. Hoe je een fijnbesnaarde melodielijn kan laten overhellen naar een licht exotisch tableau illustreren ze aan de hand van ‘VIIT’. En dan hebben we de onderliggende Henri Mancini-link nog niet vermeld (‘Traditional’!), zonder de “tongue-in-cheek” knipogen te vergeten naar de wereld van het chanson (‘Georg’). 

Negen pareltjes boordevol aha-momenten zonder dat je er echt in slaagt deze associatieve instrumentals vast te pinnen op een welbepaalde bron. De knappe hoestekening van Degeyter is een mooi meegenomen bonus.




Beluister dit album via Spotify (inloggen noodzakelijk)






The Birds Near Her House


© Jazzenzo 2010