Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Avishai Cohen en Yonathan Avishai bereiken hemels niveau

CONCERTRECENSIE. Avishai Cohen & Yonathan Avishai, Lantaren/Venster, R'dam, 11 december
beeld: Olga Beumer
door: Cyriel Pluimakers

Net zoals in andere muzikale genres kent de jazz een aantal legendarische duo’s. De combinatie van trompettist Avishai Cohen en pianist Yonathan Avishai is er zo een. Van kindsbeen af maakten beide heren al muziek met elkaar en nu ze wereldbekende professionals zijn, zetten ze dit spoor - al meer dan dertig jaar lang - voort. Deze intieme configuratie zorgt ervoor dat het accent op de inhoud en de communicatie komt te liggen. De afwezigheid van andere instrumenten leidt tot een open karakter, waarin geïnspireerd spelen de boventoon voert.

  
Avishai Cohen en Yonathan Avishai speelden in een uitverkocht Lantaren Venster in Rotterdam.

Zeewind
Uitgangspunt vormt het repertoire van hun in september 2018 in Lugano opgenomen ECM-album ‘Playing The Room’, een productie die internationaal hoge waarderingen kreeg. Het prachtige ‘The Opening’ vangt vanaf het eerste moment de aandacht van het publiek. Klassiekers als Coltrane’s ‘Crescent’, Ellington’s ‘Azalea’, Abdullah Ibrahim’s ‘Kofifi Blue’ en ‘Ornette Coleman’s ‘Dee Dee’ passeren de revue. Composities die staan als een huis en die aan een nieuw onderzoek worden onderworpen. De uitverkochte zaal van het Rotterdamse Lantaren/Venster luistert ademloos toe en je kunt letterlijk een speld horen vallen. Uitermate subtiele muziek die meer dan eens aanvoelt als een zwoele zomerse zeewind die langs je wangen strijkt. 

  
Het duo speelde onder andere werk van hun dit jaar verschenen album Playing The Room.

Humor
Duidelijk is dat de musici zeer op elkaar gesteld zijn en in hun improvisaties combineren ze moeiteloos lyriek met muzikale humor. Pianist Avishai plaatst regelmatig plagende tegenaccenten die aan de improvisaties een prettige onvoorspelbaarheid geven. Nergens wordt het resultaat té mooi en altijd behouden de solo’s van trompettist Cohen een rafelig randje. Zijn toon blijft steeds een tikkeltje rauw, ook wanneer hij met demper speelt. Een hoogtepunt vormt de nieuwe glans die het duo geeft aan Stevie Wonder’s ‘Sir Duke’, een exercitie vol uitstapjes en verrassingen. 

Slaapliedje
Een bijna hemels niveau bereikt het concert tijdens de uitvoering van het bekende ‘Shir Eres’, het ultieme Jiddische slaapliedje. Cohen’s trompet zingt het publiek toe en er gaat een golf van ontspanning door de zaal: een moment dat aanvoelt als de ontlading na een geslaagde vrijpartij.


© Jazzenzo 2010