Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Jason Miles & Kind Of New – Black Magic

CD-RECENSIE

Jason Miles & Kind Of New – Black Magic
bezetting: Jason Miles piano, toetsen; Philip Dizack trompet; Jay Rodriguez saxofoons, basklarinet, fluit; Reggie Washington bas; Gene Lake drums, Jimmy Bralower en Steven Wolf drum programming
opgenomen: december 2018 en februari 2019, New York
uitgebracht: 6 maart 2020
label: Ropeadope
aantal stukken: 10
tijdsduur: 63’56
website: jasonmilesmusic.com - ropeadope.com
door: Georges Tonla Briquet


Fusion is terug van nooit echt weg geweest. Dat het vijftig jaar geleden is dat Miles Davis zijn ‘Bitches Brew’ verscheen, heeft natuurlijk een en ander te maken met het feit dat deze afsplitsing van jazz weer volop in de kijker staat. De Amerikaanse toetsenist Jason Miles (‘what’s in a name’) heeft dat goed bekeken. ‘Black Magic’ is zijn eerbetoon aan dat tijdperk.

Voor wie de credits leest op de hoezen zal de naam Jason Miles bekend in de oren klinken. De man was betrokken bij ‘Tutu’, ‘Amandla’ en ‘Music From Siesta’ van Miles Davis. Hij centraliseerde namelijk de synthesizerpartijen. Daarnaast musiceerde hij met onder meer Michael Brecker, Marcus Miller en Luther Vandross. Maar ook Michael Jackson, George Benson en Chaka Khan behoorden tot zijn werkgevers. Met zijn twee vorige albums toerde hij de wereld rond en daarbij kon hij rekenen op de steun van Theo Croker, Reggie Washington en Gene Lake.

Onvermijdelijke referenties voor ‘Black Magic’ zijn Miles Davis en Herbie Hancock - met of zonder Head Hunters. Maar vooral het repertoire van Chuck Mangione en Herb Alpert uit begin jaren tachtig was een dankbare inspiratiebron, evenals de catalogus van Steely Dan. Wie zich overigens de sound van Marc Moulin (Belgisch producer, muzikant, schrijver, radiomaker) zijn programma Radio Cité herinnert, zal hier eveneens op kicken. Niets revolutionairs dus. Zeg maar FM jazz van de betere soort, maar toch sterk aanleunend bij de catalogus van GRP. Althans voor het eerste deel van de cd. Geleidelijk aan wordt het spannender en interessanter. Het licht funky ‘Wolfedelic’ (met Jason Miles in een glansrol!), het lome psychedelisch getinte ‘Jean Pierre’ waarin elke muzikant zijn ding mag doen en eigenlijk de hele tweede helft van de cd met ‘Ferrari’, ‘Kats Eye’ en ‘Street Vibe’ lonen de moeite.

Volgende keer misschien wat toenadering zoeken tot bijvoorbeeld de huidige Los Angeles scene om alles wat extra op te pimpen. We denken daarbij aan de combinatie van Michael McDonald en Thundercat op ‘Drunk’.



Beluister dit album via Spotify (inloggen noodzakelijk)


© Jazzenzo 2010