Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Orchestra Nazionale Della Luna – There’s Still Life On Earth

CD-RECENSIE

Orchestra Nazionale Della Luna – There’s Still Life On Earth
bezetting: Kari Ikonen piano, moog; Manuel Hermia tenor- en sopraansaxofoon, bansuri; Sébastien Boisseau contrabas; Teun Verbruggen drums
opgenomen: 19-20 juni 2019, BMC Studio, Boedapest
uitgebracht: 3 april 2020
label: BMC
aantal stukken: 12
tijdsduur: 60’26
website: manuel-hermia.com - kariikonen.com - orcd.co/ondl-still-life - bmcrecords.hu
door: Georges Tonla Briquet


Het ene orkest is het andere niet. Hier gaat het zelfs om een kwartet gevormd door pianist Kari Ikonen en saxofonist Manuel Hermia samen met contrabassist Sébastien Boisseau en drummer Teun Verbruggen. ‘There’s Still Life On Earth’ is hun noodkreet voor het redden van moeder aarde.

Een internationaal gezelschap dit Orchestra Nazionale Della Luna waarvan de vier leden een heel verscheiden en eclectische achtergrond hebben. De Belgische saxofonist en fluitist Manuel Hermia (Hermia Ceccaldi Darrifourcq Trio, Le Murmure De L’Orient, Majid Bekkas Afro Oriental Trio, Slang) en de Finse toetsenist Kari Ikonen (Kari Ikonen Trio, Kari Ikonen & Louis Sclavis) ontmoetten elkaar zo’n tien jaar geleden in Boedapest. Traag maar zeker (het eeuwige probleem van agenda’s afstemmen) werden plannen gesmeed om de gezamenlijke interesses en ideeën te bundelen onder de vorm van een eigen repertoire. Op aanraden van Hermia recruteerden ze de Belgische drummer Teun Verbruggen (Warped Dreamer, B.O.A.T., Othin Spake) terwijl beiden snel akkoord waren om de Franse bassist Sébastien Boisseau (JASS, Le Gros Cube) eveneens mee aan boord te halen. Hun eerste titelloze album verscheen in 2017. Net als toen leverden Ikonen en Hermia deze keer de basisstructuren maar de nummers en de arrangementen werden wel degelijk door de vier muzikanten gezamenlijk uitgewerkt. Een niet onbelangrijk feit dat tot uiting komt naargelang je verder luistert. 

De cd opent met de titeltrack maar die duurt slechts vierenveertig seconden. Het is zelfs geen explosieve entrée maar een eerder zwevende prelude. De harde stellingname volgt nadien. Aan de hand van ‘Kääpikkäät’ zetten ze de puntjes op de i (en ook op de a). Een uiterst zenuwachtige drumbeat van Verbruggen met Ikonen die zowel op piano als op moog zijn concepten uitwerkt, Boisseau die heftig aan zijn bassnaren plukt en korte interventies van Hermia. Een wirwar van complexe structuren die de hechte connectie tussen de muzikanten illustreert. Meteen de essentiële schakel in het hele verhaal. 

‘Al Bahr’ en ‘Al Qamar’ ontspinnen zich als links met Hermia en Ikonen hun fascinatie voor oosterse muziek. Deze laatste compositie vormt het hoogtepunt van de cd. De saxofonist kruipt in de huid van een muezzin die oproept tot bezinning. Indrukwekkend hoe maqam-verwante patronen en westerse jazz in elkaar verweven worden. Door een speciaal gebouwd instrument dat Ikonen in zijn piano monteert, slaagt hij er zelfs in kwartnoten te spelen waardoor het geluid van de oud benaderd wordt. De spirituele lijn van Alice Coltrane is niet ver af.

‘Ecocracy’ heeft niets te maken met de gelijknamige track van metalband Cronian maar wel met de specifieke beleidsvisie waarbij respect voor de natuur voorop staat. Een centraal thema dat op heel kubistische wijze uitgewerkt wordt. Een van de meest lyrische passages is ‘Melting Poles’ met bijhorende clip van smeltende ijskappen. De onthutsende beelden zijn ondertussen alom bekend maar de ingetogen en zelfs melancholische muziek zorgt voor een geweldige impact. ‘Cannon Canon’ is zoals de titel laat vermoeden gebaseerd op de opbouw van een canon met herhaling van melodie maar ook hier weer wordt de vertrouwde raamstructuur overhoop gegooid om aan te sluiten bij moderne jazz. Uiteindelijk dooft alles rustig uit op de tonen van de titeltrack deel twee. Een open einde dat de luisteraar tot reflectie moet aanzetten.

Op die manier is ‘There’s Still Life On Earth’ een aan elkaar rijgen van scherpe contrasten - tussen de nummers maar ook binnen eenzelfde nummer - waardoor de boodschap beklemtoond wordt en des te scherper overkomt. Uiterst ontvlambaar materiaal. Aan de mensheid om de lont verder aan te steken of te doven. 




Beluister dit album op Spotify (inloggen noodzakelijk)




Melting Poles


© Jazzenzo 2010