Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Matt Olson – 789 Miles

CD-RECENSIE 

Matt Olson – 789 Miles
bezetting: Matt Olson tenorsaxofoon; Mike Kocour Hammond B-3 organ; Dom Moio drums
opgenomen: 14 september 2018
uitgebracht: 6 september 2019
label: OA2 Records
aantal stukken: 9
tijdsduur: 47’32
website: mattolsonmusic.comoriginarts.com
door: Mathijs van den Berg



De Amerikaan Matt Olson profileert zichzelf op zijn website als ‘Saxophonist & Educator’. Hij is dan ook professor en directeur van Jazz Studies aan de Furman University van Greenville in South Carolina. Daarnaast geeft hij clinics door het hele land en schrijft artikelen voor onder andere Downbeat. Vijf van de negen composities van zijn nieuwe album ‘789 Miles’ zijn geschreven door studenten en oud-studenten. Toch heeft de plaat een persoonlijke touch. De drie stukken die Olson zelf schreef zijn gewijd aan zijn jeugd en zijn ouders; het ouderlijk huis in Wisconsin is precies 789 mijl van zijn huidige residentie verwijderd.

Olson nam de muziek op met zijn orgeltrio, verder bestaande uit toetsenist Mike Kocour en drummer Dom Moio die ook deel uitmaken van Olsons Inhinged Sextet. De plaat bevat vooral mainstream jazz, wat opmerkelijk is gezien het grote aantal bijdragen van jonge componisten, van wie je wat meer durf zou verwachten. Er zijn diverse invloeden terug te horen. Op ‘The Wishing Well’ wordt de legato tenor ondersteund door een bossa nova-beat. Verder hoor je een wals (‘Alberta Clipper’), souljazz (‘Dance of the Dragonflies’) en latininvloeden (‘Kything’).

De muziek klinkt mooi uitgebalanceerd met diverse goed gedoseerde solo’s. Olson heeft een mooi vol geluid. Vooral op de ballads ‘The Space Between’ en ‘Highway’ is dit prachtig te horen. Op het volledig solo gespeelde titelstuk is Olson het meest persoonlijk en heeft zijn spel wat scherpe randjes. Daarna blaast hij op ‘Kything’ weer mooie legato partijen. Kocours noten zijn soulvol en zwoel. Moio vult de klank adequaat in: van stemmig brushwerk op de ballads tot lekker roffelende intermezzi op Benny Goodmans ‘Stompin’ at the Savoy’, de enige cover. Kocour neemt op deze swingklassieker heel verdienstelijk de baspartij voor zijn rekening. 

Erg opwindend of urgent is het echter allemaal niet. Daarvoor is het idioom te conventioneel en ontbreken te vaak de rafelrandjes. Maar de ontspannen toon en het vakkundige spel maken ‘789 Miles’ tot een aangenaam album.  




Beluister dit album via Spotify (inloggen noodzakelijk)


© Jazzenzo 2010