Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Reverso – The Melodic Line

CD-RECENSIE

Reverso – The Melodic Line
bezetting: Frank Woeste piano; Ryan Keberle trombone; Vincent Courtois cello
opgenomen: april 2019, Studio Libretto
uitgebracht: maart 2020
label: Out Note
aantal stukken: 9
tijdsduur: 47’02
website: frankwoeste.com - ryankeberle.com - outhere-music.com
door: Georges Tonla Briquet



Reverso is het trio van pianist Frank Woeste. Samen met trombonist Ryan Keberle en cellist Vincent Courtois trekt hij de lijn van zijn vorige cd ‘Suite Ravel’ verder door. En dat is nog steeds licht improviserend koorddansen tussen jazz en klassiek.

De lijst van muzikanten wiens pad de Duitse pianist - met uitvalsbasis Parijs - kruiste, oogt steeds indrukwekkender. Wat te denken van Gilad Hekselman, Olivier Ker Ourio, Eric Vloeimans, Youn Sun Nah en Ibrahim Maalouf? De Amerikaanse trombonist Ryan Keberle heeft op zijn beurt namen als Maria Schneider, Darcy James Argue en Wynton Marsalis in zijn adresboekje staan terwijl de Franse cellist Vincent Courtois samenwerkte met Martial Solal, Louis Sclavis en Marilyn Crispell. 

Woeste wil duidelijk de navelstreng met zijn klassieke achtergrond niet doorknippen. Een goede zaak zoals te horen op ‘The Melodic Line’. Vooral omdat hij opnieuw trombonist Ryan Keberle en cellist Vincent Courtois mee in het avontuur betrok. Geen Ravel deze keer zoals op de vorige cd van het trio (toen met Jeff Ballard als vierde musketier), wel Franse componisten uit het begin van de 20e eeuw, meer specifiek “Les Six” (de zes) waaronder Arthur Honegger en Francis Poulenc. Woeste en Keberle leverden het materiaal waarmee de drie aan de slag gingen.

De afwezigheid van een traditionele ritmesectie is bepalend voor de klankkleur. De configuratie piano-trombone-cello biedt duidelijk genoeg mogelijkheden om dit op te vangen. Zeker wat opbouw van de stukken betreft. Geen vlakke bedoening maar een zeer gevarieerd palet waarbij (korte) solo’s afwisselen met duetten en driehoeksverhoudingen. Nu eens haast frivool met een dynamische ondertoon (rekening houdende met de context), dan weer heel ingetogen en bijna zwevend. De omzichtig ingebouwde vibraties en resonanties zorgen voor de driedimensionale ervaring. De licht mystieke betovering is de bonus. Keberle weet hoe hij de twee anderen uit hun cocon moet lokken om een sobere aanzet volledig te laten openbloeien (‘Exemplar’). Af en toe verduistert een melancholisch getinte wolk het heldere decor maar dit zijn korte passages die door de contrastvorming het geheel net interessant houden.

Kamermuziek op de grens van twee stijlen zonder dat het een stijloefening wordt voor epicuristen.




Beluister dit album via Spotify (inloggen noodzakelijk)




Album teaser.


© Jazzenzo 2010