Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Suura - Luwte

CD-RECENSIE

Suura - Luwte
bezetting: Nicolas Van Belle gitaar, electronics; Emanuel Van Mieghem contrabas; Reindert Spanhove tenorsaxofoon; Werend
Van Den Bossche altsaxofoon, electronics
opgenomen: 9 & 10 juli 2019, Room 13
uitgebracht: 6 mei 2020
label: bwaa
aantal stukken: 10
tijdsduur: 42’45
website: www.bwaa.be
door: Georges Tonla Briquet


Suura is wederom een Vlaamse groep die de combinatie van broze geluidssculpturen en verstilde sfeerscheppingen verheft tot pareltjes van intiem luistergenot. Maar op zijn manier ook weer net verschillend van al die anderen.

Het was gitarist Nicolas Van Belle die het idee opvatte van Suura. Na zijn terugkeer uit Denemarken waar hij een jaar jazzgitaar studeerde in Aarhus en de tijd had om te componeren, kriebelde het om alle ideeën uit te werken samen met gelijkgestemde muzikanten. Die vond hij in de personen van contrabassist Emanuel Van Mieghem (EOS, BO/DO/MI/NO, Vortex Kwintet), altsaxofonist Werend Van Den Bossche en tenorsaxofonist Reindert Spanhove (aka Len Rosehart aka Frayhm).

De vervreemde intro met piano, akoestische gitaarklanken en saxofoon schept al snel bepaalde verwachtingen. Je voelt onmiddellijk aan dat dit geen uitstapje wordt in een wereld van vertrouwde en welomlijnde structuren. Verbuigingen en vervormingen bepalen de textuur en het vervolg. Nooit expliciet maar steeds heel omzichtig, telkens uitgedrukt met een onderkoelde poëtische zeggingskracht. 

Melancholie, ingetogenheid en ook wel mysterie zijn kenmerkende ankerpunten. Heel ijle passages zijn daardoor legio. De manier waarop de tenorsaxofoon zich in ‘Efialtis’ langzaam maar uiterst berekend overal tussen wringt, is dan weer een alternatieve techniek die tot verrassende resultaten leidt. ‘Morphe III’ zou zo een onuitgegeven bonustrack kunnen zijn van Nick Drake zijn ‘Bryter Layter’. Meteen een verwijzing naar de folk getinte details die her en der opduiken en een link naar wat Van Belle zoal beluisterde tijdens zijn verblijf in Denemarken. In ‘Optiark I’ daagt dat onderliggende onheilspellende op, zo kenmerkend voor de schilderijen van Léon Spilliaert. De circulaire ademtechniek van Van Den Bossche zorgt af en toe voor kleine maar fijne arabesken. 

Titels als ‘Wintergreis’, ‘Somber’, ‘Eenzelfde ochtend’ en natuurlijk ‘Luwte’ zelf vormen extra aanwijzingen. Van Belle componeerde de meeste stukken, de rest werd in groepsverband ontworpen. Het hoesontwerp komt van Victor Van Rossem die eerder al opzienbarende kunstwerkjes afleverde voor het label.

‘Luwte’ is bovenal een geraffineerd spel van stilte en ruimte en past zo in de catalogus van labels als Aspen Edities, ILK en Klein. 




Wintergreis




Morphe III


© Jazzenzo 2010