Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Songs Of Tales – Life Is A Gong Show

CD-RECENSIE

Songs Of Tales – Life Is A Gong Show
bezetting: Petr Cancura saxofoons, toetsen; Jean Martin drums, electronics, vibrafoon; Jesse Zubot viool, bas, synthesizer, congas; Gordon Grdina gitaar, oud, bas
opgenomen: 20-22 november 2019, Afterlife Studio, Vancouver
uitgebracht: 1 mei 2020
label: Roots2Boot Recordings
aantal stukken: 11
tijdsduur: 48’58
website: petrcancura.com - roots2boot.com
door: Georges Tonla Briquet


Tegenwoordig komt er heel wat interessant werk overgewaaid uit Canada. De groep Songs Of Tales levert daar met ‘Life Is Gong Show’ een nieuw kleurrijk bewijs van.

Songs Of Tales ontstond naar aanleiding van wat aanvankelijk een eenmalig project zou zijn. Zoals dat regelmatig gebeurt, voelden de vier multi-instrumentalisten al snel aan dat ze op dezelfde golflengte zaten en dat een vervolg niet kon uitblijven. ‘Life Is A Gong Show’ is het eerste resultaat.

De schemergebieden tussen jazz, folk, rock en filmmuziek raken stilaan overbevolkt. Meer dan ooit is het een kwestie om het meest interessante pad te kiezen en de juiste gids te volgen. Wie opteert voor Songs Of Tales zet in op een avontuurlijke trip met de nodige ontsporingen. Niet echt zo verbazingwekkend aangezien we tussen de groepsleiders gitarist Gordon Grdina vinden wiens ‘Resist’ in deze rubriek recent nog besproken werd.

Startpunt ‘Traure’ staat synoniem voor de nodige verrassende wendingen. Een Ry Cooder decor à la ‘Paris, Texas’ wordt al snel enkele keren stevig verstoord door een excentrieke gitarist, een uitfreakende violist en een honkende saxofonist. Niet zonder begeleiding roekeloos afwijken van het uitgestippelde pad is de boodschap. Het daaropvolgende ‘Burning Bright’ bevestigt dit. Hier weergalmen folkfusion en freefunk om te eindigen in een ontregelende chaos Arto Lindsay waardig. Bij ‘Awake’ lijkt alles terug onder controle tot saxofonist Petr Cancura de hel ontketent en een neerwaartse spiraal inleidt. ‘Cinema’ is dan weer een vette knipoog naar de swampblues van Daniel Lanois met glansrollen voor gitarist Grdina en violist Jesse Zubot. De licht psychedelische sfeer wordt alsmaar sterker afgetekend met het vervolg ‘Jojis’ waarin Morphine-trekjes opwellen. Een heel ontwrichtende passage. 

Tot hier de eerste helft van de tocht. Het vervolg klinkt nog buitensporiger met zelfs een zijsprong naar Stevie Wonder en Blaxploitation terwijl je op de tonen van ‘Sun Sets In The West’ elk moment verwacht dat Chris Isaak gaat opduiken. Een caleidoscopisch debuut dat kan tellen zoals dat dan heet.




Beluister dit album via Spotify (inloggen noodzakelijk)




Traure


© Jazzenzo 2010