Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Lynn Cassiers – Yun

CD-RECENSIE

Lynn Cassiers – Yun
bezetting: Lynn Cassiers vocalen en elektronica; Erik Vermeulen piano; Manolo Cabras contrabas; Marek Patrman drums; Jozef Dumoulin Fender Rhodes, toetsen; Bo Van der Werf baritonsaxofoon
opgenomen: 11, 12 & 13 juni 2019, Dada Studios, Brussel 
uitgebracht: 1 juni 2020
label: Clean Feed
aantal stukken: 12
tijdsduur: 56’10
website: lynncassiers.com - cleanfeed-records.com
door: Georges Tonla Briquet


Omringd door bevriende muzikanten uit haar naaste omgeving levert vocaliste en elektroprinses Lynn Cassiers met ‘Yun’ haar meest jazzgetinte cd tot nu toe af. Op het repertoire staan eigen composities gebaseerd op standards. The Real Book getransponeerd naar de 21e eeuw.

Wie vertrouwd is met Cassiers haar loopbaan weet dat ze altijd al een zwak had voor de klassiekers. Niet dat dit tot uiting kwam in uitgaven van groepen als Lilly Joel, Imaginary Band en Tape Cuts Tape, maar laat haar los in een jamsessie en op een of ander moment stuurt ze alles heel bewust richting een populaire (Broadway)melodie. ‘Yun’ is haar onverbloemde eerbetoon aan de grote successen uit het aanbod van The American Songbook.

Met de titel - Yun is Mandarijns voor wolk - verwijst Cassiers naar een inventief spel om met bekend materiaal nieuwigheden te creëren. Voor haar werd het tevens een evenwichtsoefening tussen tijd en ruimte en het op die manier wegwerken van anachronismen. Niets aannemen als evidentie maar steeds de vraag stellen, ook in jazz. 

De uitwerking van deze theorie leidde tot acht ‘echte’ composities, aan elkaar gerijgd door vier interludiums met titels als ‘Nucleus’, ‘Nimbus’, ‘Nebula’ en ‘Nube Mechanica’. 

Cassiers omringde zich met vertrouwde figuren uit de Brusselse improscene met internationaal karakter: pianist Erik Vermeulen, contrabassist Manolo Cabras, drummer Marek Patrman, toetsenist Jozef Dumoulin en baritonsaxofonist Bo Van der Werf. Een gezelschap dat elkaar al jaren door en door kent. Enkele voorbeelden uit deze wel heel aparte opname. 

De opener ‘I You Me’ is meteen een elf minutenlang epische sfeerschepping gebaseerd op ‘I Love You’ van Cole Porter. Als luisteraar dwaal je rond in een decor à la ‘Blade Runner 2049’ met Hans Zimmer-verwante soundscapes. Na vijf minuten klinkt door de zandstormen plots een zwoele jazzmelodie gebaseerd op een pianopatroon ingekaderd met borsteltjes, bas en saxofoon. En dan slingert zich zachtjes een sirenenzang hierboven, onderlijnd door extra elektrostipjes. Op en top Lynn Casssiers maar geworteld in een welbepaalde traditie. Een verbluffende introductie. 

'All’ start in die oude jazzwereld van decennia geleden. Cassiers laat haar muzikanten hun ding doen en wacht drie minuten tot ze lichtjes zwevend haar stem verheft. Een meesterlijk evenwicht tussen elektro en akoestisch. Hier vormde ‘That’s All’ - opgenomen door onder meer Frank Sinatra, Ben Webster en recenter nog Stacey Kent - het vertrekpunt. ‘Call It Off’ is een acht minutenlang weefsel van spielereien allerhande met de bas als houvast en de zang die steeds explicieter naar voren komt. Een mutantenversie van ‘Let’s Call The Whole Thing Of’ (Gershwin) en ‘You’ve Changed’ (Carey & Fischer).

Lynn Cassiers als de Julie London van de elektrojazz? Absoluut! Op het Portugese kwaliteitslabel Clean Feed waarbij ook Nate Wooley, Kris Davis en Tony Malaby materiaal uitbrachten.




Beluisteren via Spotify (inloggen noodzakelijk)




Trailer


© Jazzenzo 2010