Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Daniele Martini Quartet – Impermanent

CD-RECENSIE

Daniele Martini Quartet – Impermanent
bezetting: Daniele Martini tenorsaxofoon; Bram De Looze piano; Manolo Cabras contrabas; João Lobo drums
opgenomen: 25 november 2016
uitgebracht: 11 juli 2020
label: el NEGOCITO
aantal stukken: 6
tijdsduur: 38’45
website: danielemartini.com - elnegocitorecords.com 
door: Georges Tonla Briquet



De eerste repetities van de Italiaans-Brusselse saxofonist Daniele Martini zijn kwartet dateren van ergens eind 2015. Nog geen jaar later stapten de vier een studio in. Door allerlei gebeurtenissen heeft de release pas nu plaats. Geen nood, het betreft tijdloze jazz waarin de protagonisten vertrouwde basiselementen al improviserend ombuigen in hun voordeel.

De opnamen van het debuut hadden plaats in minder aangename omstandigheden. Het leverde Martini wel de kracht en overtuiging om een heel bespiegelende cd af te leveren gedrenkt in een sfeer van classic jazz en dit mede door de hulp van pianist Bram De Looze, contrabassist Manolo Cabras en drummer João Lobo.

Inspiratie vind je overal maar soms overvalt het leven je en put je ideeën uit gebeurtenissen die je liever niet meemaakte. Dat is ongeveer het achtergrondverhaal van ‘Impermanent’. Een aantal naaste vrienden van Martini ging door harde tijden en zelf verloor hij in die periode zijn jonger zusje. Elementen die weerspiegeld worden in zijn composities. De saxofonist die anders met veel bravoure uit de hoek komt, laat zich hier horen van een meer filosofische kant. Het mondde gelukkig niet uit in een horror vacui

Martini blijft zijn statuut van geïnspireerd improvisator trouw. Hij presenteerde de (soms vage) basisideeën en verleende De Looze, Cabras en Lobo meer dan voldoende ruimte om op hun manier alles zeer nauwkeurig aan te vullen en uit te werken. “Dit kon enkel met dit kwartet,” vertrouwde Martini ons toe. “Het opnameproces was heel bijzonder voor mij, gezien de situatie. Daarom moest ik kunnen rekenen op de juiste muzikanten”.

Alhoewel ‘For Those Who Stay’ boekdelen spreekt, evenals de cd-titel ‘Impermanent’, valt er te genieten zonder de achterliggende geschiedenis te kennen. Het overgrote deel van de stukken klinkt eerder beheerst en contemplatief maar wel telkens met een onderliggende spanningsboog. Als meesterlijke coloristen zorgt elk groepslid voor de gepaste accenten en details. ‘Cells’, dat ongeveer halfweg opduikt, is het meest assertieve nummer, opgebouwd in verschillende etappes en diverse lagen. Meteen ook een uiterst complexe passage met een Martini die nog eens voluit gaat terwijl de drie anderen laten horen waarom ze momenteel tot de meest gevraagde muzikanten behoren. Er wordt afgesloten met ‘Born Work Happy Sad’ een citaat van Ornette Coleman waarmee hij zijn hele leven samenvatte in een interview. Een uitlaat waarin Martini zich helemaal kan vinden en die hij samen met zijn drie begeleiders bezield illustreert. 

‘Impermanent’ vormt zo een sterk voorbeeld van hoe je extreme emoties kan verankeren in je werk. Ondertussen heeft de saxofonist de nodige plannen voor een vervolg. Maar daarover wil hij voorlopig niets kwijt. Wordt vervolgd.


© Jazzenzo 2010