Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Triology - Parker Par Coeur

CD-RECENSIE

Triology - Parker Par Coeur
bezetting: Carlo Nardozza trompet; Tim Finoulst gitaar;
Christophe Devisscher contrabas
opgenomen: januari 2020, Studio Crescendo, Genk
uitgebracht: augustus 2020
label: CNM
aantal stukken: 9
tijdsduur: 53’52
website: www.carlonardozza.be
door: Georges Tonla Briquet



Een ode aan Charlie Parker zonder saxofoon, pure ketterij? De Belgische trompettist Carlo Nardozza komt er mee weg in gezelschap van gitarist Tim Finoulst en contrabassist Christophe Devisscher.

De zinspeling van de groepsnaam en de cd-titel duiden al meteen op de aanpak met een knipoog. ‘Parker Par Coeur’ is een referentie naar de Franse uitdrukking ‘connaître par coeur’ wat betekent ‘uit het hoofd kennen’. Triology verwijst zowel naar de groepsformule (trio) als naar de Parker-compositie ‘Antropology’ die hier hernomen wordt. En dan hebben we het nog niet gehad over de hoestekening met een vogelkooi (‘Bird’, weet u wel). Belgisch surrealisme ten top maar met respect want voor Nardozza is de muziek van Parker steeds belangrijk geweest, net als die van Dizzy Gillespie trouwens. 

Wel stond een aantal aspecten voorop bij het uitwerken van ‘Parker Par Coeur’. Het werden uiteindelijk negen nummers in totaal waarvan vijf geschreven door Parker en vier die op zijn repertoire stonden. “De keuze gebeurde heel democratisch. Elkeen had een shortlist van vijf stukken waaruit gekozen werd” vertelt Nardozza hierover.

Met de openingstrack ‘Blues For Alice’ wordt het hele kader geschetst waarin dit eerbetoon zich afspeelt. Lichte swingblues met een uiterst warme klank van Nardozza zijn trompet. Het klinkt aanvankelijk eerder als een tribute aan de sensuele verleider Chet Baker dan aan revolutionair Parker. Blijf luisteren en deze mening wordt snel bijgestuurd. 

Alles zit in de finesses van de solo’s die de drie beurtelings naar voren schuiven. Het zijn geen getormenteerde uitvallen maar schema’s die duiden op vakmanschap. Alhoewel, wie Nardozza bezig hoort in ‘Antropology’, ‘Relaxin’ At Camarillo’ of in ‘Cherokee’ (!), daarbij stevig omringd door Devisscher en Finoulst, beseft dat ze allen het oeuvre van Parker wel degelijk door en door kennen. Virtuositeit ook bij hen alom. Solo maar ook in duo en zeker als trio. Nardozza voegt daaraan toe: “Het voordeel van zo een kleine bezetting is dat arrangementen zo goed als overbodig zijn. Dit is niet zoals bij een bigband waar je eerst maanden moet schrijven. Het belangrijkste is dat je de juiste vibe hebt en een goede basis om van daaruit de gepaste richting te kunnen kiezen. Met ons drie hadden we alles voorhanden: bas, melodie en harmonie. Bovendien verafschuwen we egotripperij”. 

Over het feit dat er geen sax aan te pas komt, heeft Nardozza een uitgesproken visie. “Ik kan niet spelen zoals Parker en wil zeker geen copycat zijn. Door te kiezen voor mijn instrument, de trompet, sta ik volledig los van zijn timbre en sound. Op die manier kan ik met mijn eigen medium iets zeer persoonlijks brengen. Er waren trouwens evenmin drugs in het spel. ‘Parker Par Coeur’ is een zeer clean album (lacht)”.


© Jazzenzo 2010