Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Duo-optredens zorgen voor avontuurlijk Walk The Line

CONCERTRECENSIE. Sanne Rambags & Rogier Telderman, Kika Spangers & Joost Lijbaart, Reinier Baas & Ben van Gelder, Eric Vloeimans & Jörg Brinkmann, TivoliVredenburg, 6 december 2020
beeld: Ton van Leeuwen
door: Cyriel Pluimakers

Het corona-virus heeft een forse schaduw geworpen over de podiumkunsten. Nadat er een langdurige periode helemaal niks mocht en daarna de deuren deels opengingen, worden er momenteel maximaal dertig bezoekers in een ruimte toegelaten. Veel zalen houden het helaas voor gezien en voor artiesten is het beslist geen verdienmodel. Streaming en online-concerten zouden een oplossing moeten bieden, maar missen de live ervaring. Onder het duidelijke motto ’Music sounds better with you’ heeft het Utrechtse TivoliVredenburg Walk The Line ontwikkeld: een concept waarbij achter elkaar korte concerten in het hele gebouw plaatsvinden in diverse zalen voor telkens dertig bezoekers.

  
Onder meer Kika Sprangers, Sanne Rambags en Eric Vloeimans traden in duovorm op tijdens Utrechtse Walk The Line.

Mari Boine
Het publiek wordt welkom geheten door de bedrijfsleiders en de concertprogrammeur, die ook een toelichting geven op het evenement. De musici zijn deze dag ingeroosterd voor negen sets van een half uur. Aangezien het om duo’s gaat, moet dit een aardige aanslag op hun energie betekenen. Vocaliste Sanne Rambags opent in de Ronda zaal met een recital waarin ze begeleid wordt door pianist Rogier Telderman, die een fraai klanktapijt voor haar neerlegt. Rambags excelleert met song-achtig repertoire dat refereert naar de actuele Scandinavische muziek. Hier en daar komt haar Noorse mentor Mari Boine toch wel iets te duidelijk om de hoek kijken. 

Ongevraagd
In de Herz zaal treedt supertalent Kika Sprangers op met percussionist Joost Lijbaart, die net het goed ontvangen soloalbum ‘Free’ heeft uitgebracht. Sprangers start met spiritueel spel op een Indiaas harmonium om vervolgens haar glasheldere altsaxofoongeluid de ruimte in te projecteren. Net op het moment dat de musici echt de muziek in lijken te duiken, komt er een abrupt einde aan de set. Het voelt alsof je bij een wijnproeverij bent, even een nipje genomen hebt en vervolgens iemand ongevraagd je glas afpakt. Daarna is er pauze en mag het publiek een bekertje water tappen in de foyer. Een DJ draait ondertussen muziek, die helaas niet matcht met het jazzgenre. Een aandachtspuntje voor de organisatie!

  
Reinier Baas en Ben van Gelder. Kika Sprangers met Joost Lijbaart. Eric Vloeimans met Jörg Brinkmann.

Antonio Carlos Jobim 
De Pandora zaal is gereserveerd voor het bekende duo Reinier Baas & Ben van Gelder. Gitarist Baas legt stevige grooves neer waarop altsaxofonist Van Gelder intelligente muzikale bouwwerkjes weet neer te zetten. Het repertoire is afkomstig van hun recente album ‘Mokum in hifi’. Hoogtepunt vormt de geïnspireerde uitvoering van ‘How insensitive’ aan het slot van de set: een klassieke compositie van de Braziliaan Antonio Carlos Jobim die in je gehoor blijft hangen. 

Hart
Eric Vloeimans, de kersverse winnaar van de Edison oeuvreprijs, mag deze editie van Walk The Line afsluiten in de grote zaal. Samen met cellist Jörg Brinkmann zet hij een groots panorama neer, met een beperkt en smaakvol gebruik van elektronica. Je krijgt het gevoel dat je eerder naar een orkest luistert dan naar twee musici. Vloeimans weet precies hoe hij het publiek met zijn warme geluid in het hart kan raken. Hier en daar wordt er een traantje weggepinkt, want zijn spel ontroert.

  
Rogier Telderman en Sanne Rambags in de fraai uitgelichte zaal Ronda. Joost Lijbaart achter zijn imposante drumkit.

Verkenning
Duidelijk is dat het Walk The Line concept meer voldoening geeft dan het streamen van concerten. Als publiek ben je nu echt deelgenoot van een live ervaring, maar de optredens zijn te kort om echt in de muziek opgenomen te worden. Bovendien moet het voor de musici een grote aanslag zijn om zich maar liefst negen keer op een dag op te laden. Een bijzonder extra van dit nieuwe initiatief van TivoliVredenburg, is natuurlijk wel dat je als bezoeker het gigantische gebouw beter leert doorgronden, met een verkenning van de sluiproutes die normaal voor het personeel zijn bestemd. 


© Jazzenzo 2010